Een schooltje in India

Vandaag hebben we touwtje gesprongen. Tja, als zo’n 60 meisjes rond je staan en aandringen, kun je moeilijk “Nee” zeggen.

Het was een bijzondere dag. Na een reis van zo’n 6 – 7 uur vanuit Hyderabad, waarbij de wegen smaller en slechter werden, kwamen we aan bij het Residential Bridge Camp Yemmiganur, dat door MV Foundation is opgericht en wordt onderhouden.
Bhaskar van de MV Foundation begeleide ons naar dit met behulp van Logica opgerichte ‘bridge camp’.
In een bridge camp worden kinderen, in dit geval alleen meisjes, voorbereid op het reguliere onderwijs. In een half of heel jaar moeten ze de schade inhalen zodat ze weer kunnen instromen in het reguliere onderwijs. Die extra voorbereiding hebben ze nodig omdat ze eerder school verlieten (‘drop-outs’) of nooit naar school gingen. En niet naar school betekent eigenlijk altijd: kinderarbeid: Werken op het land, het vee hoeden, dagloner, stenen klein hakken in de groeve of – veel in deze streek – met de hand 1 voor 1 katoenzaadjes bevruchten.
Vaak moeten de ouders overgehaald worden om hun kind (weer) naar school te sturen. Vooral de ‘mind-set’ moet veranderen: zelf zijn de ouders ook niet naar school geweest; wie moet er dan de klusjes doen of hoe moeten die extra schoolkosten dan betaald worden.
En als de ouders eenmaal overgehaald zijn, dan zijn er nog de reguliere, overheids, scholen die het regelmatig moeilijk maken: te weinig leerkrachten, lijfstraffen, wegsturen ‘omdat ze toch maar armen zijn’ of van die dingetjes als tussen de middag naar huis sturen voor lunch, zodat de kans groter is dat ze vervolgens thuis blijven.

De kinderen wonen ook in de bridge camps, omdat ze vaak van wat verder weg komen, maar vooral om ze uit hun omgeving halen en ze een ander leven bij te brengen, zonder kinderarbeid.
Ja, het was een bijzondere dag, daar aan de rand van een dorpje ergens in India; op een stoffig pleintje van een bridge camp vol spellende kinderen.

Eerste indrukken

Inmiddels zijn we nu 2 dagen in India. Zondagmiddag zijn we samen met onze 2 collega's uit Bangalore & Chennai op pad geweest. Wat een indrukken, het verkeer is al een belevenis op zichzelf. Overal mensen, kraampjes, riksja's, bussen en vooral veel getoeter. We hebben een aantal bezienswaardigheden bezocht waaronder de Charminar (oude stadspoort), de Mecca Masjid en afgesloten met een lichtshow in het oude fort Golconda.

De eerste werkdag zit er inmiddels op. Vandaag zijn we bij MV Foundation op bezoek geweest waar we kennis hebben gemaakt en zijn gestart met het verzamelen van de eerste requirements. We zijn goed ontvangen en kregen alle tijd om vragen te stellen. Het is prettig dat we samen zijn met 2 Indiase collega's, omdat er toch een groot verschil is tussen Indaas-Engels en Nederlands-Engels.

Morgen vertrekken we naar de Logica Bridge Camps, een autorit van ongeveer 250 kilometer. Dat kost hier ongeveer een gehele dag. Tijdens de rit en het verblijf zullen we de resultaten van vandaag zo veel mogelijk uit proberen te werken. Woensdag zullen we de kinderen ontmoeten en de mogelijkheid hebben om te zien hoe alles er aan toe gaat.
Bericht wordt vervolgt!

Klaar voor de start

Op zaterdag 7 maart vertrekken wij, Mark Artz en Geert Mouwen, vanuit Nederland naar Hyderabad (India). Op zondag 8 maart sluiten collega’s Mrudul Godbole en Kishan Kumar van ons kantoor in Bangalore zich bij ons aan. In het kader van ons Maatschappelijk betrokkenheidsprogramma gaan we werken aan een opdracht voor MV Foundation. MV Foundation is een stichting die strijdt tegen kinderarbeid. Sinds hun oprichting in 1991 heeft ze al 550.000 kinderen uit arbeid gehaald en naar school gebracht. De samenwerking in dit project is voortgekomen uit ons partnerschap met Hivos. In de komende 2,5 week gaan we een vooronderzoek doen naar het monitoringsproces van MV Foundation om aan de hand daarvan de requirements op te stellen die benodigd zijn om later in het jaar een monitoringssysteem te bouwen.

Inmiddels zijn alle voorbereidingen getroffen: cultuurtraining, visa, hotel, tickets, vaccinaties, overdracht en natuurlijk ontzettend veel zin! Maar hoe goed de voorbereidingen ook zijn: het blijft natuurlijk spannend wat we daar aan zullen treffen en hoe de periode gaat verlopen! Nog 2 nachtjes slapen, 7500km vliegen, hotel opzoeken, bijkomen, en maandag gaat het dan ècht beginnen!

India, here we come!

Zaterdag

Vanmorgen om 1 uur was ik klaar met pakken en het maken van backups. Helaas hapert de 8 Gigabyte stick die ik van Adept heb gekregen. Dat moet ik dan maar na het slapen overdoen. Wordt vervolgens nog even gebeld door een taxi driver die nog steeds niet betaald is door het hotel voor het terugbrengen van Stefan naar het vliegveld twee weken geleden. Afgesproken dat als hij morgen om 8 uur bij mijn hotel staat en een ontvangstbewijs kan geven, dat ik dan de openstaande rekening zal betalen. Ook Peter, de taxi driver die mij en Stefan vrijwel elke ochtend heeft opgehaald bij het hotel, zal er om 8 uur zijn. Toch maar vroeg opgestaan en om 6 uur opnieuw bezig met het maken van een backup. Gelukkig gaat het nu wel goed. Rustig van mijn laatste ontbijt genoten, rekeningen betaald en met Peter naar kantoor gereden. Rond 11 uur druppelen wat andere medewerkers van Adept binnen en belt Joseph met de mededeling dat hij zich niet lekker voelt en pas rond 12 uur op kantoor zal zijn. Om 1 uur verschijnt Joseph op kantoor. Ik besluit aansluitend maar te gaan lunchen en samen halen we iets bij de plaatselijke Burger King. Joseph betaalt onze lunch. Om half 3 bespreek ik het JUnit testen en we nemen de source code van Joseph door. Dat maakt mij niet erg blij. Joseph lijkt bepaalde Afrikaanse tradities hardnekkig in stand te houden waar ik al eerder moeite mee had. Wederom tijd voor een pittig gesprek. Ik maak vervolgens een document aan waarin ik alles wat we het afgelopen uur hebben besproken nogmaals op papier zet. Om half 7 pikt Khadija me op bij het kantoor. Khadija vraagt aan Joseph of hij ook zin heeft om een hapje te gaan eten. Hij wil liever naar huis. Tijdens het eten bespreek ik de dag met Khadija. Ze herkent veel van wat ik zeg en verzekert me dat het allemaal wat tijd nodig heeft, maar het gaat goed komen. Ik geloof haar. Mijn, vingertje, Europese kijk op werken is ook niet ideaal. Na het eten zet Khadija me in een taxi die me naar het vliegveld brengt. Ik ben vroeg op het vliegveld en probeer de tijd te doden. De terugreis verloopt voorspoedig en zondagochtend om 10 uur word ik hartelijk verwelkomd door mijn zo betrokken achterban.
Groetjes van Rene.

Vrijdag

Vandaag staat gedeeltelijk in het teken van afscheid nemen. Khadija wil me rond half 1 meenemen op een tour door de stad. Ze vindt het belangrijk dat ik nog wat cultuur opsnuif voordat ik morgenavond rond 11.30 's avonds weer terug ga richting huis. Maar eerst moet ik me gaan omkleden in het toilet. Ik zeg tegen haar dat ik geen donder begrijp van wat ze tegen me zegt. Nadat ik een pakketje overhandigd krijg, begrijp ik dat ik een t-shirt met de vlag van Kenia erop, moet aantrekken. Vervolgens keer ik omgekleed terug en zeg tegen de collega's dat ik wel smal ben maar niet zo smal. Geen probleem, we gaan het t-shirt ruilen in het winkelcentrum waar ik samen met haar en Stefan eerder ben geweest om van echt Afrikaans eten te genieten. We ruilen het t-shirt en een eten een hapje. Uiteraard heb ik wat foto's gemaakt tijdens het eten. Vervolgens komt de security guy naar me toe met de mededeling dat ik geen foto's mag maken. Khadija wint zich hierover op en ik sus de boel. Ze vertelt me dat ze al eerder over dit fenomeen heeft geklaagd bij de autoriteiten. Tot op heden zonder succes. Haar redenering is dat je via Google Earth meer detailgegevens kunt krijgen dan mogelijk is met eigen gemaakte foto's. Ze heeft een sterk punt. Ook corruptie is een geliefd gespreksonderwerp. Om de discussies wat levendig te houden, gooi ik zo nu en dan, geheel overbodig, wat extra olie op het vuur. Op naar een winkelcentrum dat gesitueerd is rond een aantal ambassades. Wanneer we ter plaatse zijn, heb ik het idee dat ik in een toeristenparadijs ben beland. De mensen, die uitgelaten aan het eten en drinken zijn, zien er heel anders uit dan de mensen die iedere dag in grote aantallen langs de kant van de autowegen lopen op weg naar hun werk of terugkeren naar huis. Volgens Peter, de vaste taxi driver, is dat omdat ze het openbaar vervoer niet kunnen betalen. Hoewel ik normaal gesproken de toeristen probeer te vermijden, heb ik er vandaag geen moeite mee. Dit winkelcentrum heeft ook een overdekte markt. Khadija vertelt me dat ook zij hier naar toe gaat als ze boodschappen voor het weekend moet doen. Ik laat Khadija, laf als ik ben, afdingen op een paar mooi gekleurde rokken die de dames hier dragen. Tijdens het afdingen, zeggen de kooplieden tegen haar dat ze hen moet supporten. Ik betaal wat door Khadija overeengekomen is en vraag schijnheilig of ze zich kunnen vinden in de deal. Dat blijkt, hoe kan het anders, het geval te zijn. Vervolgens gaan we als een stel uitgelaten schoolkinderen, achtergebleven tijdens het schoolreisje, een ijsje eten. En dan weer terug naar kantoor om de onvervormde werkelijkheid te aanschouwen. Nadat ik om kwart over 8 het kantoor verlaat, vraag ik aan de taxi driver of hij over de high way wil rijden. Omdat ik weet dat we net voor de laatste rotonde stilstaan is dit een mooi moment om van mijn opgespaarde kleingeld van de afgelopen drie weken af te komen. Ik heb het goed ingeschat, de moeders met de kleine op de arm, lopen op de met drie rijen dik met auto's geplaveide weg en vragen om wat geld. Zonder enige gêne zeg ik: "It's your lucky day".
Groetjes van Rene.

Donderdag

Vandaag heb ik een vrije ochtend, althans zo voelt het. Ik ga op bezoek bij de klant KEEF die in een dorp buiten Nairobi een kantoor heeft. Om feeling te krijgen met het werkveld mag ik samen met Maina, een van de tester, een bezoekje brengen aan een groepsbijeenkomst van vrouwen, aan wie onder voorwaarden van de Micro Finance Organisation, leningen zijn verstrekt. Op de groepsbijeenkomsten zal de loan officer het geld innen en eventueel nieuwe leningen verstrekken. Wat nu nog op papier wordt bijgehouden door de loan officer wordt in de toekomst ondersteund met een applicatie, oorspronkelijk ontwikkeld door Mike, die ik samen met Joseph aan het afbouwen ben. Nadat we voor mijn gevoel ergens in de middle of no where zijn aanbeland, woon ik de bijeenkomst bij. Zowel voor de vrouwen als voor mij een hele happening. Na 30 minuten ga ik naar buiten om een wandeling te maken. Aan het eind van de weg bevindt zich een school met o.a. een kleuterklas. Ik maak een praatje met een van de leerkrachten en vraag haar of ik wat mag uitdelen van het grut dat ik voor deze dag heb meegenomen. Het is namelijk ook advertising day. Ze vindt het prima en ik wandel heen en weer naar de taxi om mijn spullen te pakken. Wanneer we in de klas staan, komen de andere vier leerkrachten die ook in de onderbouw lesgeven, er gezellig bij staan. Ze vertellen me dat ook zij deel uitmaken van een groep die morgen een bijeenkomst heeft met de loan officer. Ik ga naast de kleintjes zitten en vraag de taxi driver om wat foto's te maken. Ik moet zeggen dat ik er wat gemengde gevoelens bij heb. Zoals later blijkt, vraagt iedereen aan me of ik geld kan doneren. Geduldig leg ik uit dat ik dat niet doe maar dat ik met heel veel plezier deze drie weken geprobeerd heb om een bijdrage te leveren. Wat mij betreft kom ik in de toekomst weer terug. Ik ben van harte welkom zo wordt me van alle kanten verzekerd.
Groetjes van Rene.

Woensdag

Woensdag gehaktdag of wasdag. Ik weet het even niet en ook mijn directe collega Joseph is dusdanig de weg kwijt dat het later op de dag tijd is voor een pittig gesprek. Bart blijkt een prima uitlaatklep te zijn. 's Avonds blijkt ook mijn tafelgenoot niet erg aanspreekbaar te zijn. Als ik haar wat vraag krijg ik haar rug te zien of draait ze zich om. Uiteindelijk kijkt ze me toch weer verwachtingsvol aan. Gelukkig de juiste toon gevonden, denk ik, maar voor ik haar kan paaien met wat lieve woordjes stapt ze resoluut op. Dat wordt alleen slapen.
Groetjes van Rene.

Dinsdag

Wanneer de taxi driver me om 7 uur 's avonds komt ophalen, blijkt de motor het niet te doen. Niet alleen de motor van de taxi hapert, maar ook mijn internet ligt er frequent uit, de telefoonverbinding valt weg en mijn linker schoenzool is kapot gegaan. Gelukkig ben ik met Khadija, de baas van Adept Systems, die ochtend gaan lunchen in een groot modern warenhuis. Dit blijkt een van de weinige plekken te zijn waar ik mijn bankpas kan gebruiken om geld uit de muur te trekken. Als een rijk man kan ik Khadija nu op een lunch trakteren. Tijdens de lunch komen we een goede vriendin van haar tegen die jaren in Kenia heeft gewoond en vanavond, als ik het goed begrijp, weer terugvliegt naar haar geboorteland. Lunchen met Khadija betekent vrijwel altijd dat je mensen tegen komt die zij kent. Als een first class business women blijft ze tijdens de lunch haar zaakjes runnen. Tussen de bedrijven door wisselen we allerlei nieuws met betrekking tot de achterban uit.
Het verkeer staat weer muurvast en het is nu half 8 's avonds. Ik heb met Stefan afgesproken dat ik om 8 uur zou skypen om wat werkzaamheden door te nemen. Ik hoop dat ik op tijd terug ben, want ik had ook nog graag gegeten bij de buren. Het is weer duidelijk dat je niet alles kunt hebben. Ik raak er ook steeds meer aangewend om, in afwachting van het eten of de taxi, mij labtop aan te zetten en wat mailtjes te lezen of mijn blog voor te bereiden. Voordat ik naar Nairobi ging ergerde ik me altijd aan mensen die op de meest wildvreemde plaatsen rammen op hun labtop. Hier is men daar blijkbaar aangewend. Bovendien heb ik natuurlijk niets beter te doen. Het zal ook wel iets te maken hebben met gewoon stoer doen. Aan de andere kant staan we zo vaak stil dat ik tijd krijg om mijn gedachten op papier te zetten. Het is ook goed mogelijk dat ik met de dag gestoorder word. Tijd om mijn labtop vrijaf te geven. Tijdens de taxi rit, luister ik naar de radio. Er is iemand met een overslaande stem, zoals je dat ook weleens hoort als mensen uit Suriname zich erg druk maken, die een emotioneel betoog houdt tegen in zijn ogen, ongeoorloofde executies. Later blijkt dat hij een ex politieman is. Voordat ik er erg in heb flap ik er uit dat ik vind dat deze meneer veel weg heeft van een stand up comedian. De taxi driver moet hier erg om lachen. Het zal wel te maken hebben met de spanning die we voelen vanwege het veelvuldig stilstaan. Later blijkt dat alle hoofdwegen geblokkeerd zijn door het bezoek van de president van Iran aan Nairobi. Kwart over 8 arriveer ik bij de buren. Snel de labtop aan en even aan Stefan melden dat ik toch echt even wat moet eten.
Groetjes van Rene.

Maandag

Vanochtend was ik om 6.00 uur wakker. Enfin, de morgenstond heeft goud in de mond. Dat dacht waarschijnlijk de rest van Nairobi ook, want de taxi driver was op tijd en we konden in een ruk doorrijden naar kantoor. Ik zag dat de taxi driver een andere route nam dan ik gisteren gelopen had. Hij moest wel lachen om het feit dat ik zondag lopend naar kantoor was gegaan. Hij vertelde dat als hij foto's had gemaakt van gebouwen dat hij dan zeker was opgepakt. Om 11 uur arriveerde mijn collega Joseph. We hebben doorgesproken hoe ik de code van Mifos Light wil herstructureren. Joseph is een slimme jongen die de juiste vragen stelt. Hij moet het stokje, nadat ik weg ben, van me overnemen. Op weg naar huis had ik het met de taxi driver over de luchtvervuiling. Ik zei tegen hem, vingertje, dat ik het toch wel heel ironisch vind dat we in Nederland zo bezig zijn met het milieu. Het lijkt als of men zich hier in Nairobi daar niet zo druk over maakt. Hij zei dat dit klopt. Terwijl ik mijn maaltijd nuttig bij het zwembad van de buren begint het heel hard te regenen. De stad weet als geen ander hoe snel ze zich moet ontdoet van haar vuile lucht.
Groetjes van Rene.

Zondag

Spannende dag vandaag. Omdat de halve wereld me vriendelijk doch dringend op het hart drukt om toch vooral rust te nemen en wat te gaan bekijken, heb ik iets gepland voor deze ochtend. Nairobi heb ik de afgelopen twee weken alleen maar vanuit de taxi gezien. Na het half 8 ontbijt heb ik de stoute schoenen aangetrokken, een kaart en een fototoestel meegenomen. Omdat ik graag wandel heb ik besloten om de route die de taxi iedere werkdag naar het kantoor van Adept neemt, te voet af te leggen. Onderweg neem ik zoveel mogelijk foto's zodat ik het thuisfront kan laten zien wat ik de afgelopen twee weken van Nairobi heb gezien en ook volgende week nog zal zien. Vrijdag maakte ik al melding van de chaos in de stad. Daarnaast valt me op dat de auto's niet bepaald 'schoon zijn'. Sterker nog, vingertje, het leeuwendeel van de auto's hier, zou in Nederland al lang van de weg gehaald zijn. Het mooie weer, iedere dag weer, maakt veel goed. Onderweg maak ik praatjes met de security guys die bij vrijwel elk gebouw staan. Er wordt me verteld dat ik geen foto's mag nemen van de gebouwen zonder toestemming van de eigenaar. Als ik dat wel doe loop ik het risico dat ik opgepakt word. Klik, oeps weer vergeten te vragen. Nadat ik om half twaalf terug ben, besluit ik maar weer aan het werk te gaan tot aan het avondeten. Natuurlijk ga ik dan genieten van glaasje wijn bij het zwembad. En wat dan? Werken tot vanavond 11 uur, kan ik daarna nog even met het thuisfront een kwartiertje kletsen. Groetjes van Rene.

Zaterdag

Vanochtend op de gebruikelijke tijd, dat is 7 uur, uit bed gestapt. Ik merk dat ik al beter kan slapen. Gelukkig heb ik de afgelopen week de kamer van Stefan overgenomen. Voorheen sliep ik aan de voorzijde van het hotel en werd verschillende malen wakker doordat de taxi drivers onder mijn raam gedurende de nacht aan het praten waren. Na het ontbijt, dat ik zo rustig mogelijk probeerde te nuttigen, ben ik aan het coderen geslagen en heb ik tot 12 uur gewerkt. Vervolgens had ik van 12 uur tot 3 uur een skype sessie met Stefan. Stefan heeft me geholpen om het Mifos Full project op een fatsoenlijke manier in mijn Eclipse ontwikkelomgeving te krijgen. Dit weekend of volgende week moet ik nog een gaatje zien te vinden om de wijzigingen van Mike er ook in te krijgen. Nadat we klaar waren heb ik Stefan beloofd dat ik even een rustpauze zou nemen. Die had ik ook wel gepland maar dan voor zondag. Dus toch maar weer aan het coderen geslagen tot aan het avondeten. Ik ben voor zes uur bij de buren gaan eten zodat ik een foto kon maken bij het zwembad. Dat doet het altijd goed. Na het avondeten tot 10 uur 's avonds nog wat gecodeerd. En zo waar een uur naar een film met Jodie Froster gekeken. Netjes om 11 uur gaan slapen want zondag ga ik voor het eerst alleen uit.
Groetjes van Rene.

Freaky Friday

Ik mag het account van Bart gebruiken om mijn indrukken te bloggen. Vandaag hebben we afscheid genomen van Mike. Mike heeft in zijn eentje de Mifos Light client geprogrammeerd en aanpassingen in het moedersysteem Mifos Full gemaakt. Het streven was om aan het eind van de week een voornamelijk technische round trip tussen Mifos Leight en Mifos Full te maken. En, ja dat is gelukt. Hierna zijn we direct met het team gaan lunchen op kosten van de zaak en hebben we daarna Mike in een taxi gestopt die hem regelrecht naar het vliegveld brengt. Het was mijn eerste rustpunt na twee weken continue dag en nacht bezig geweest te zijn. Heerlijk voelde dat. Op verzoek van Khadija ben ik eerder naar mijn hotel gegaan, omdat het verkeer op vrijdag nog erger is dan op de andere dagen. Ze stelde voor dat haar taxi driver me bij een taxi standplaats zou afzetten. Vervolgens werd ik door haar chauffeur in een andere taxi gezet. Dat bleek een ontzettend oude bak te zijn. Als mieren zijn we vervolgens naar mijn hotel gekropen. Bij het hotel aangekomen ben ik direct onder de douche gestapt. Bij het zwembad van de buren heb ik genoten van een welverdiend glaasje wijn. Mike, we gaan je nog missen. Op je gezondheid!
Groetjes van Rene.

Knallen in Kenia...

De afgelopen week ben ik dikke maatjes geweest met m'n laptop. Alleen tijdens de drie maaltijden per dag kreeg ie even rust. Wat niet betekende dat er niet volop door gediscussieerd werd over de boeiende materie. Ongelooflijk hoe snel en Nairobische werkweek voorbij vliegt.

Vooral op functioneel en data mapping gebied hebben we de specificaties hard kunnen maken. Dit biedt houvast om de eerste complete versie van de Mifos Light applicatie binnenkort op te gaan leveren. René zal de Hollandse eer hoog moeten houden, mijn Afrikaanse aanwezigheid loopt ten einde...


De druk die door de teamleden aan zichzelf wordt opgelegd is mateloos. Dank voor jullie tomeloze toewijding en succes in de komende weken... jullie zijn met recht een STAR team ;-)

Asante, kwaheri Kenia...

Sukuma Wiki...

Woensdag een dag om snel te vergeten. Zo lekker als we de eerste twee dagen bezig waren, zo werkelijk waardeloos was het vandaag...

Twee ontwikkelaars (de contractors) hebben we de hele dag niet gezien. De belangrijke versterkingstroepen komen nog een dag later en dan het klapstuk...
Na een printer installatie actie op het lokale netwerk valt er niet meer aan te loggen op de laptop van René.Oplossing van de helpdesk (na meerdere keren bellen en extra doorgraafwerk in NL) : GEEN... Resultaat: hele middag bezig geweest om een 'verse' laptop in te richten .

Achteraf gezien gaf de lokale lunch ons een voorspellend visioen. Een van de lokale gerechten heet: Sukuma Wiki (letterlijk: duw de week verder). Het is een samenraapsel van alle leftovers samen met wat groenvoer dat iets weg heeft van boerenkool.
Conclusie: we moet het doen met de middelen die we hebben. En dat is soms een stuk minder dan waarop je op voorhand had gerekend...

Klik hier voor het recept...

Alle hens aan dek...

Eindelijk, we gaan beginnen. Lekker aan het werk bij Khadija en haar team op het kantoor. Een taxi pikt ons op en manoeuvreert soepel tussen de roadblocks voor de Israëlische ambassade door. Ons hotel ligt pal tegenover, dus met de beveiliging zit het wel goed.


Langzaam druppelen de eerste teamleden binnen. Mooi, dan kunnen we onze plannen beginnen uit te rollen. Na een globale introductie van de functionaliteit en ons doel met het bijbehorende stappenplan, krijgen de ontwikkelaars ieder een deelgebied van de code toegewezen. En samen met de functionele specificaties, kwaliteitsrichtlijnen, tools en broncode gaan we aan de slag.

De dag vliegt voorbij...

Sabbat...

De religieuze rustdag (volgens het vierde gebod), dé dag om te relaxen. Zeker hier in Kenia. Hele families vertoeven gezellig in het park of luisteren naar een van de vele preken die her en der worden gehouden. Na eerst de nodige flessen vocht in te hebben geslagen. Volgen we het voorbeeld en nestelen ons op een heuvel in Uhuru park. We laten de geïmproviseerde lunch goed smaken.


Dan valt ons oog op een klein podium waar vandaan vrolijke Afrikaanse klanken uit de speakers galmen. Een enthousiaste aanhanger spreekt ons toe. Hopelijk vinden we deze "drive" morgen terug op het kantoor...

Developers go Nairobi...

Vanmorgen veel te vroeg (voor vieren) vertrokken vanuit het vredige Land van Maas & Waal. Nog net even een flinke regenbui meegepikt, dus rennen met koffer-en-al naar de vertrekhal. Nu hopen dat René ter plekke is met m'n paspoort inclusief visum, die vrijdagmiddag nog net op tijd werd afgeleverd...

René en ik (beide senior consultants van het Java Competence Team) zijn gevraagd de development van het Bloom STAR een extra duw en kwaliteit shot te geven; door in Nairobi samen met de lokale ontwikkelaars, testers en functionele mensen samen te gaan werken. Afgelopen week zijn we klaargestoomd om goed onderbouwd af te reizen. Onze dank gaat uit naar Bart die alle eindjes weer perfect aan elkaar heeft geknoopt. Ongelovelijk wat er in een halve week geregeld kan worden... Daarnaast is het fijn te weten dat in Nederland meerdere collega's paraat zijn voor directe ondersteuning.

De reis naar Nairobi via London verliep voorspoedig, tijdens de vlucht hebben we nog lekker door de applicatie kunnen spitten en verschillende testen uit kunnen voeren. Kortom we kunnen niet wachten om ons maandag onder te dompelen in de Keniaanse IT... hoe zal het er hier aan toe gaan?

Tutaonana baadaye, Stefan

Bongoyo...

Bongoyo island, het is geen Zanzibar maar klinkt toch goed. Perfect om nog even mee te pikken. Thema van vandaag: relaxen. Lekker uitslapen, ontbijtje, spullen pakken en hup in de taxi naar Slipway, het vertrekpunt voor de boot naar het marine park/reserve Bongoyo. Met een man of twaalf duiken we in een sloepje van een meter of tien. Oei, als we hiermee het eiland maar halen. Oef, wat blijkt, er ligt een grotere boot 150 meter verder op ons te wachten. Na een kleine drie kwartier varen komen we aan op een idyllisch parelwit strand.


Mijn dag is nu al geslaagd. Genieten zeg. Meteen de snorkelset uit de tas gerukt, want onderwater zal het zeker zo mooi zijn. Na een flink eindje uit de kant te zijn geraakt, heb ik pas drie karige visjes gezien. Mmm, nog even verder en dan weer terug. Maar wow wat doemt daar op achter de wiervelden. Ja hoor, echt levend bont gekleurd koraal. Wat een vormen, een kijkje van dichterbij levert al snel een flinke verzameling verschillende vissen op. Wauw echt de moeite waard. Zee-egels, zeesterren, zeekomkommers, vissen in alle kleuren van de regenboog, wat wil je nog meer.

Terug bij mijn handdoekje is het tijd om de slippers aan de trekken en het eiland te verkennen. Na 50 meter op weg te zijn. Spot ik een grote groep murenen die vrolijk door elkaar heen krioelen. Eenmaal op het pad loop je direct de dichte bush in. Maar eens kijken waar we uitkomen. Een kwartiertje later direct uit de bush bush zo de lagune in. Het kleine bordje geeft aan dat dit Shark lagoon moet zijn. Indrukwekkend zelfs zonder de haaien. Later hoor ik dat kleine exemplaren alleen rond volle maan bij hoog water kwallen komen oppeuzelen.


Tijdens de wandeling loop ik toevalligerwijs een Engelsman Peter tegen het lijf die voor Vodafoon Mobielbankieren aan het opzetten is hier in Tanzania (idem aan M-Pesa initiatief in Kenia). Ze hebben net een meerderheids aandeel in het lokale Vodacom genomen. Interessant, even vissen, of we misschien aan kunnen haken. Hij geeft aan dat ze de IT altijd uitbesteden... nog mooier.

Eenmaal terug op het strand staat al snel de bestelde lunch op tafel. Verse krab, die we net nog tegenspartelend in het kokend water zagen zakken. En verse vis van de grill met chips. Dat is smullen zeg. 's middags lekker uitgebuikt op het strand en nog een prachtig snorkelrondje gemaakt. Enkele uren later stap ik met en voldaan gevoel aan wal. Heerlijk dat ik dit nog mocht meemaken...

Omkleden en spullen pakken in het hotel en met de taxi richting vliegveld. Het avontuur loopt ten einde. Tanzania, ik heb genoten van je vriendelijke vrolijke mensen op straat en op kantoor. Van je werklust, openhartigheid en leergierigheid. Hopelijk draagt mijn steentje bij aan het opbouwen van je machtig mooie land. Al het beste, Asante, Stefan

Aan alles komt een eind

En dus ook aan mijn verblijf in Nairobi, Kenia. Tijd om terug te kijken? Samengevat moet dat zijn dat bij Aziz en Maina het testkwartje is gevallen. In het begin was het af en toe frustrerend en tenenkrommend waar ze mee aan kwamen. Na twee weken hoef je ze alleen nog maar af en toe op een tekortkoming te wijzen (wat missen we hier nog?) en ze vullen het foutloos aan. De stap om het zelf in eerste instantie meteen te zien, zullen ze nog moeten maken, maar ik heb er alle vertrouwen in dat dat ze lukt. Telefonisch overleg zal nu ook een stuk makkelijker gaan nu ik er zelf geweest ben en ze persoonlijk meegemaakt heb.


Zelf ook nog wat geleerd? Uiteraard. Weer een nieuwe cultuur, waar mensen anders met elkaar om gaan dan in NL. Mensen die mij kennen weten dat ik af en toe een heel klein beetje direct kan zijn. Hoewel je dat hier probeert te onderdrukken, lukt dat niet altijd. Dat moet echt vooral voor Aziz en Maina wennen zijn geweest. Khadija heeft er minder moeite mee, maar die is zelf dan ook vrij direct. En niet te vergeten de kennis over MIFOS light die ik hier opgedaan heb. Doordat je hier toch wat intensiever ermee werkt dan in NL, worden een heleboel zaken over hoe het programma werkt duidelijker.


Ook nog wat gezien? Uiteraard, 2 zaterdagen gebruikt om rond te kijken. De eerste zaterdag met een safari en rondom Nairobi waar ik al uitgebreid over geschreven heb. Vandaag naar het Olifanten weeshuis geweest. Aan het eind van dit bericht plaats ik daar wat foto's over.


Ook nog onafgeronde punten? Helaas wel. De UAT is onderbelicht gebleven. Samen met Maina zullen we daar nog aan moeten trekken. Ik heb het mailadres van Daniel (baas van KEEF), dus die zal ik samen met Maina vanuit NL erbij moeten betrekken. Maar afgezien daarvan denk ik dat alle doelen die Benedicta en ikzelf ons gesteld hadden gelukt zijn.


Olifanten foto's:

Wrap up...

Wow wat een werkweek. Mouwen opstropen en gaan. Bij E-fulusi gaat echt niets op z'n dooie akkertje. Respect voor de toppers die hier aan de slag zijn. Mede dankzij hun inzet en hoog absorptie niveau hebben we in een week veel verbeteringen kunnen doorvoeren. Helaas zijn er te weinig medewerkers om echt meters te kunnen maken. Grote bedrijven hebben hier een te grote aantrekkingskracht op personeel.

Vandaag heeft Michael een nieuwe release gemaakt voor Mifos Light. Hierin zit het tonen en printen van een collection sheet voor loan officers. Waarvoor Elias veel werk heeft verricht. Gelukkig hebben we gisteren nog een installatie van subversion aan de praat weten te krijgen zodat de source code in een repository opgeslagen kan worden.


Tussen de middag heb ik eindelijk de kans gekregen om "ugali" te eten. Marjan had me uitgenodigd bij Hivos om dit typisch Tanzaniaanse maaltje te komen uitproberen. En dat hoef je me natuurlijk maar één keer te vragen. Het was speciaal klaar gemaakt door Jacky. Een van de weinige vrouwen in Dar die haar eigen bar en restaurant runt. Ugali is een homp witte kleverige massa dat we in dit geval samen met rundvlees en een aantal andere vegetarische sauzen verorberd hebben. Het gaat echt om de combi. Want aan die witte bal zit niet al te veel smaak.

Tijd om te evalueren met David en Michael. Het aantal verbeteringen is aanzienlijk. Maar er is ook nog veel werk aan de winkel om het niveau van het ontwikkel proces te blijven verbeteren. Om 19.45 doen Michael en ik het licht uit. Weekend... morgen even rondkijken in Dar en dan 's avonds laat weer terug naar ons kleine knusse kikkerlandje.

Kwaheri Tanzania...