From an other Indian point of view

This project was a very good learning experience for me, not only work wise, but more in terms of understanding the society I am leaving in and the present social problems.

In the last two weeks I got the chance to visit the some villages where MV Foundation is actually working with the children and also some school and the RBC camps where the students stay. I would like to mention about my experience on the last visit to the girls camp in Hyderabad.

It was the last day of our tour to visit the RBC camps and while returning back to the hotel, we decided to visit one more camp which is in Hyderabad before going back to the hotel.

The camp was located in the crowded part of the old city in an old school. We were told that majority of the girls here were working as domestic help in the cities. When we went there, they welcomed us and asked if would like to see a drama which they usually perform in villages and streets to promote actions against child labour.
In spite of not understanding the language, we were able to make out from the acting what the play was all about. The acting was fantastic and it was really an eye opener for us. Staying in India, I was not aware of these situations. I had heard about child labour and even seen, but after actually witnessing these incidents, I was able to get the real feal of the situation.

Apart from the work, we had a nice interaction among ourselves. It was great to interact with Mark and Geert. They were very enthusiastic to know about Indian culture and even try out different Indian food varieties.
We too got to know more about Netherlands from them, and would definitely like to visit it sometime in future.

Mrudul Godbole

An Indian point of view

We have been in Hyderabad almost two weeks, during these days we visited in six camps.

We also visited some villages. After visiting Bridge course camp we realized how much difficulties children are facing over there. They don’t have proper class room and clothes. Almost first week we spent to visiting all camps, some villages and we met some villagers. They told MV foundation is taking care of most of the children who belong from poor families. Second week onwards we started working on requirement gathering .I was responsible to collect all non functional requirement, Use Cases were taken care by Geert, DataModel had been taken care by Mark and Mrudul was responsible for Business Case. Everybody has completed his/her task on time. We have delivered all documents to MV foundation staff for final review and feedback. Today (24-03-2009) we had meeting with all MV foundation staff, they asked some questions regarding CMS. Mark answered all the questions.

Currently I am working in Logica, Chennai and Mrudul is working in Logica, Bangalore office. She has lot of skills apart from information gathering skill, like she is a very good team worker.

Something about Dutch colleagues Mark and Geert, both are very good team players. Both have very good analyzing skills. Apart from our work we have shared so many things related to India and Netherlands. I never have been to Netherlands. When I met Geert and Mark, I came to know how is the culture there.

I have been working in software development from last 2.8 years, so this kind of work was completely new for me. I learnt so many things from our team.

Finally I would like to say that we had really very good experience with MV foundation.

Final day

Laatste dag al weer in Hyderabad. Afgelopen vrijdag onze bevindingen gepresenteerd en maandag een eerste versie opgeleverd ter review. Het is allemaal kort dag. Liefst willen we het afhebben voordat we gaan: bij elkaar zitten werkt toch nog altijd het makkelijkst.

Het zijn intensieve dagen geweest. Oude antwoorden leidden tot nieuwe vragen, review van elkaars documenten gaf nieuwe inzichten. De samenwerking met de 2 Indiaase collega's gaat goed; hun beide achtergrond en ervaring is wel zeer verschillend en vraagt daardoor telkens wat afstemming.
Vanuit MV Foundation is de medewerking prima. Gelukkig snappen we inmiddels voldoende van Indiaase lichaamstaal om te begrijpen dat Nederlandse 'nee'-schudden hier instemming betekent. Wel zo handig :-)
Hopelijk komt het nieuwe Child Monitoring System snel beschikbaar, dan kan MVF de papieren administratie verminderen en daardoor meer tijd besteden aan het echter werk. Afgelopen periode heeft wel duidelijk gemaakty dat ze nu veel tijd kwijt met registreren, optellen en overtikken; en dan nog is de kwaliteit onzeker.
Nog een paar uurtjes...

Caste - Fathers name - Upper Primary School - Gram Panchayat

Vrijdag alweer. Afgelopen dagen zo veel mogelijk uitgewerkt. Nieuwe vragen komen op, mooie oplossingen komen naar voren. Maandag en dinsdag werden we nogal gehinderd door gebrek aan elektriciteit. De batterij van een laptop raakt uiteindelijk leeg, de ventilator werkt dan ook niet en op een gegeven moment wordt het donker. Naar een andere plek gaan waar wel elektriciteit is, is ook niet handig: We hebben genoeg vragen aan de medewerkers van MV Foundation. Ze zijn erg gedreven, komen snel met antwoorden en hebben goede ideeën over waar ze naar toe willen.
De woensdag en daarna was er wel gewoon elektriciteit, dus ging het wat soepeler. Verdere beschijving van de werkomstandigheden: werktijden van 10:30 tot 20:30, lunchpauze een uur, 2x daags een thee ronde (zoet met melk), temperaturen tussen de 35 - 40 graden, met z'n allen aan een tafel.

In 2,5 weekjes 'even' een informatie-analyse doen is ambiteus. Even een team vormen met twee Indiaase collega's, even het Indiaase schoolsysteem snappen (met PS, UPS, HS), de bestuurlijke structuur (met zoiets als Gram Panchayats), rekening houden met ontbreken van geboortedata, naamgeving van mensen (in deze regio 'name' en 'fathersname', maar dat is in andere regio's anders) en ook een uitdaging: daarnaast moet hetzelfde nieuwe bedrijfsproces ook handmatig gedaan kunnen worden en toch hetzelfde rapporteren. Daarnaast nog wat taalproblemen, maar verder niets bezonders :-) We kunnen gelukkig ook verder bouwen op de kennis van het vorige project wat via Bloom door collega's hier is uitgevoerd. Het Management Informatie Systeem wat dat heeft opgeleverd, wordt op verschillende plaatsen gebruikt. Op andere plekken willen ze ook wel, maar ze schijnen in die mandal offices nog geen elektriciteit te hebben...

Veldonderzoek

De laatste dagen hebben we ons bezig gehouden met het verder verzamelen van de requirements. Hiervoor hebben we op vrijdag 2 Bridge Camps bezocht van MV Foundation en 1 highschool. Ook hier kwamen we weer tal van enthousiaste kinderen tegen die maar al te graag op de foto wilden; zodra we de camera te voorschijn haalden verdrongen ze zich om maar op de foto te kunnen, of om handjes te geven en te vragen naar onze naam. Binnen de kortste tijd waren ook al onze zorgvuldig gerantsoeneerde Logica pennen en snoepjes op; we konden het gewoon niet over ons hart verkrijgen om er maar een paar uit te delen en de rest niets te geven.
Indrukwekkend was het verhaal van een meisje genaamd Kiran; ze vertelde hoe haar vader haar moeder had vermoord, ze hulp zocht bij een oom welke haar mishandelde en op straat belandde. Uiteindelijk kwam ze terecht in een bridge Camp van MV Foundation en is ze nu bezig met afstuderen. Ook vertelde een ander meisje ons hoe ze in een steengroeve stenen klein moest hakken tot gruis, tot MV Foundation haar daar weghaalde.

Zaterdag hebben we een veldonderzoek uitgevoerd op een mandel (regio) kantoor van MV Foundation. Hier hadden we al naar uitgekeken omdat we nu de kans hadden om de daadwerkelijke gebruikers te kunnen spreken en ook om te zien hoe ze met het eerder door Logica gebouwde MIS systeem omgaan. Het was goed om te zien dat er intensief wordt gewerkt met het MIS systeem, en dat er grote belangstelling was naar onze komst. Groot voordeel was dat onze collega's uit Chennai en Bangalore zeer gericht vragen konden stellen in het Hindi aan de gebruikers welke geen Engels konden spreken. Grappig detail was dat de pc's er werken op grote autoaccu's; omdat de stroom in India nog zeer geregeld uitvalt. Op de terugreis van deze zeer vermoeiende, maar leerzame dag, besloten we om ook nog een Bridge Camp in Hyderabad te bezoeken; hetgeen een goede zet was: zodra we daar waren leefden we weer helemaal op!

Zondag hebben we gebruikt om de stad verder te verkennen en om de zon onder zien te gaan in de smog van Hyderabad vanaf de witmarmeren Birla tempel. Morgen gaan we dan eindelijk starten om alle opgedane kennis om te gaan zetten in de eerste bouwstenen van het Functioneel Ontwerp.

Een schooltje in India

Vandaag hebben we touwtje gesprongen. Tja, als zo’n 60 meisjes rond je staan en aandringen, kun je moeilijk “Nee” zeggen.

Het was een bijzondere dag. Na een reis van zo’n 6 – 7 uur vanuit Hyderabad, waarbij de wegen smaller en slechter werden, kwamen we aan bij het Residential Bridge Camp Yemmiganur, dat door MV Foundation is opgericht en wordt onderhouden.
Bhaskar van de MV Foundation begeleide ons naar dit met behulp van Logica opgerichte ‘bridge camp’.
In een bridge camp worden kinderen, in dit geval alleen meisjes, voorbereid op het reguliere onderwijs. In een half of heel jaar moeten ze de schade inhalen zodat ze weer kunnen instromen in het reguliere onderwijs. Die extra voorbereiding hebben ze nodig omdat ze eerder school verlieten (‘drop-outs’) of nooit naar school gingen. En niet naar school betekent eigenlijk altijd: kinderarbeid: Werken op het land, het vee hoeden, dagloner, stenen klein hakken in de groeve of – veel in deze streek – met de hand 1 voor 1 katoenzaadjes bevruchten.
Vaak moeten de ouders overgehaald worden om hun kind (weer) naar school te sturen. Vooral de ‘mind-set’ moet veranderen: zelf zijn de ouders ook niet naar school geweest; wie moet er dan de klusjes doen of hoe moeten die extra schoolkosten dan betaald worden.
En als de ouders eenmaal overgehaald zijn, dan zijn er nog de reguliere, overheids, scholen die het regelmatig moeilijk maken: te weinig leerkrachten, lijfstraffen, wegsturen ‘omdat ze toch maar armen zijn’ of van die dingetjes als tussen de middag naar huis sturen voor lunch, zodat de kans groter is dat ze vervolgens thuis blijven.

De kinderen wonen ook in de bridge camps, omdat ze vaak van wat verder weg komen, maar vooral om ze uit hun omgeving halen en ze een ander leven bij te brengen, zonder kinderarbeid.
Ja, het was een bijzondere dag, daar aan de rand van een dorpje ergens in India; op een stoffig pleintje van een bridge camp vol spellende kinderen.

Eerste indrukken

Inmiddels zijn we nu 2 dagen in India. Zondagmiddag zijn we samen met onze 2 collega's uit Bangalore & Chennai op pad geweest. Wat een indrukken, het verkeer is al een belevenis op zichzelf. Overal mensen, kraampjes, riksja's, bussen en vooral veel getoeter. We hebben een aantal bezienswaardigheden bezocht waaronder de Charminar (oude stadspoort), de Mecca Masjid en afgesloten met een lichtshow in het oude fort Golconda.

De eerste werkdag zit er inmiddels op. Vandaag zijn we bij MV Foundation op bezoek geweest waar we kennis hebben gemaakt en zijn gestart met het verzamelen van de eerste requirements. We zijn goed ontvangen en kregen alle tijd om vragen te stellen. Het is prettig dat we samen zijn met 2 Indiase collega's, omdat er toch een groot verschil is tussen Indaas-Engels en Nederlands-Engels.

Morgen vertrekken we naar de Logica Bridge Camps, een autorit van ongeveer 250 kilometer. Dat kost hier ongeveer een gehele dag. Tijdens de rit en het verblijf zullen we de resultaten van vandaag zo veel mogelijk uit proberen te werken. Woensdag zullen we de kinderen ontmoeten en de mogelijkheid hebben om te zien hoe alles er aan toe gaat.
Bericht wordt vervolgt!

Klaar voor de start

Op zaterdag 7 maart vertrekken wij, Mark Artz en Geert Mouwen, vanuit Nederland naar Hyderabad (India). Op zondag 8 maart sluiten collega’s Mrudul Godbole en Kishan Kumar van ons kantoor in Bangalore zich bij ons aan. In het kader van ons Maatschappelijk betrokkenheidsprogramma gaan we werken aan een opdracht voor MV Foundation. MV Foundation is een stichting die strijdt tegen kinderarbeid. Sinds hun oprichting in 1991 heeft ze al 550.000 kinderen uit arbeid gehaald en naar school gebracht. De samenwerking in dit project is voortgekomen uit ons partnerschap met Hivos. In de komende 2,5 week gaan we een vooronderzoek doen naar het monitoringsproces van MV Foundation om aan de hand daarvan de requirements op te stellen die benodigd zijn om later in het jaar een monitoringssysteem te bouwen.

Inmiddels zijn alle voorbereidingen getroffen: cultuurtraining, visa, hotel, tickets, vaccinaties, overdracht en natuurlijk ontzettend veel zin! Maar hoe goed de voorbereidingen ook zijn: het blijft natuurlijk spannend wat we daar aan zullen treffen en hoe de periode gaat verlopen! Nog 2 nachtjes slapen, 7500km vliegen, hotel opzoeken, bijkomen, en maandag gaat het dan ècht beginnen!

India, here we come!

Zaterdag

Vanmorgen om 1 uur was ik klaar met pakken en het maken van backups. Helaas hapert de 8 Gigabyte stick die ik van Adept heb gekregen. Dat moet ik dan maar na het slapen overdoen. Wordt vervolgens nog even gebeld door een taxi driver die nog steeds niet betaald is door het hotel voor het terugbrengen van Stefan naar het vliegveld twee weken geleden. Afgesproken dat als hij morgen om 8 uur bij mijn hotel staat en een ontvangstbewijs kan geven, dat ik dan de openstaande rekening zal betalen. Ook Peter, de taxi driver die mij en Stefan vrijwel elke ochtend heeft opgehaald bij het hotel, zal er om 8 uur zijn. Toch maar vroeg opgestaan en om 6 uur opnieuw bezig met het maken van een backup. Gelukkig gaat het nu wel goed. Rustig van mijn laatste ontbijt genoten, rekeningen betaald en met Peter naar kantoor gereden. Rond 11 uur druppelen wat andere medewerkers van Adept binnen en belt Joseph met de mededeling dat hij zich niet lekker voelt en pas rond 12 uur op kantoor zal zijn. Om 1 uur verschijnt Joseph op kantoor. Ik besluit aansluitend maar te gaan lunchen en samen halen we iets bij de plaatselijke Burger King. Joseph betaalt onze lunch. Om half 3 bespreek ik het JUnit testen en we nemen de source code van Joseph door. Dat maakt mij niet erg blij. Joseph lijkt bepaalde Afrikaanse tradities hardnekkig in stand te houden waar ik al eerder moeite mee had. Wederom tijd voor een pittig gesprek. Ik maak vervolgens een document aan waarin ik alles wat we het afgelopen uur hebben besproken nogmaals op papier zet. Om half 7 pikt Khadija me op bij het kantoor. Khadija vraagt aan Joseph of hij ook zin heeft om een hapje te gaan eten. Hij wil liever naar huis. Tijdens het eten bespreek ik de dag met Khadija. Ze herkent veel van wat ik zeg en verzekert me dat het allemaal wat tijd nodig heeft, maar het gaat goed komen. Ik geloof haar. Mijn, vingertje, Europese kijk op werken is ook niet ideaal. Na het eten zet Khadija me in een taxi die me naar het vliegveld brengt. Ik ben vroeg op het vliegveld en probeer de tijd te doden. De terugreis verloopt voorspoedig en zondagochtend om 10 uur word ik hartelijk verwelkomd door mijn zo betrokken achterban.
Groetjes van Rene.

Vrijdag

Vandaag staat gedeeltelijk in het teken van afscheid nemen. Khadija wil me rond half 1 meenemen op een tour door de stad. Ze vindt het belangrijk dat ik nog wat cultuur opsnuif voordat ik morgenavond rond 11.30 's avonds weer terug ga richting huis. Maar eerst moet ik me gaan omkleden in het toilet. Ik zeg tegen haar dat ik geen donder begrijp van wat ze tegen me zegt. Nadat ik een pakketje overhandigd krijg, begrijp ik dat ik een t-shirt met de vlag van Kenia erop, moet aantrekken. Vervolgens keer ik omgekleed terug en zeg tegen de collega's dat ik wel smal ben maar niet zo smal. Geen probleem, we gaan het t-shirt ruilen in het winkelcentrum waar ik samen met haar en Stefan eerder ben geweest om van echt Afrikaans eten te genieten. We ruilen het t-shirt en een eten een hapje. Uiteraard heb ik wat foto's gemaakt tijdens het eten. Vervolgens komt de security guy naar me toe met de mededeling dat ik geen foto's mag maken. Khadija wint zich hierover op en ik sus de boel. Ze vertelt me dat ze al eerder over dit fenomeen heeft geklaagd bij de autoriteiten. Tot op heden zonder succes. Haar redenering is dat je via Google Earth meer detailgegevens kunt krijgen dan mogelijk is met eigen gemaakte foto's. Ze heeft een sterk punt. Ook corruptie is een geliefd gespreksonderwerp. Om de discussies wat levendig te houden, gooi ik zo nu en dan, geheel overbodig, wat extra olie op het vuur. Op naar een winkelcentrum dat gesitueerd is rond een aantal ambassades. Wanneer we ter plaatse zijn, heb ik het idee dat ik in een toeristenparadijs ben beland. De mensen, die uitgelaten aan het eten en drinken zijn, zien er heel anders uit dan de mensen die iedere dag in grote aantallen langs de kant van de autowegen lopen op weg naar hun werk of terugkeren naar huis. Volgens Peter, de vaste taxi driver, is dat omdat ze het openbaar vervoer niet kunnen betalen. Hoewel ik normaal gesproken de toeristen probeer te vermijden, heb ik er vandaag geen moeite mee. Dit winkelcentrum heeft ook een overdekte markt. Khadija vertelt me dat ook zij hier naar toe gaat als ze boodschappen voor het weekend moet doen. Ik laat Khadija, laf als ik ben, afdingen op een paar mooi gekleurde rokken die de dames hier dragen. Tijdens het afdingen, zeggen de kooplieden tegen haar dat ze hen moet supporten. Ik betaal wat door Khadija overeengekomen is en vraag schijnheilig of ze zich kunnen vinden in de deal. Dat blijkt, hoe kan het anders, het geval te zijn. Vervolgens gaan we als een stel uitgelaten schoolkinderen, achtergebleven tijdens het schoolreisje, een ijsje eten. En dan weer terug naar kantoor om de onvervormde werkelijkheid te aanschouwen. Nadat ik om kwart over 8 het kantoor verlaat, vraag ik aan de taxi driver of hij over de high way wil rijden. Omdat ik weet dat we net voor de laatste rotonde stilstaan is dit een mooi moment om van mijn opgespaarde kleingeld van de afgelopen drie weken af te komen. Ik heb het goed ingeschat, de moeders met de kleine op de arm, lopen op de met drie rijen dik met auto's geplaveide weg en vragen om wat geld. Zonder enige gêne zeg ik: "It's your lucky day".
Groetjes van Rene.

Donderdag

Vandaag heb ik een vrije ochtend, althans zo voelt het. Ik ga op bezoek bij de klant KEEF die in een dorp buiten Nairobi een kantoor heeft. Om feeling te krijgen met het werkveld mag ik samen met Maina, een van de tester, een bezoekje brengen aan een groepsbijeenkomst van vrouwen, aan wie onder voorwaarden van de Micro Finance Organisation, leningen zijn verstrekt. Op de groepsbijeenkomsten zal de loan officer het geld innen en eventueel nieuwe leningen verstrekken. Wat nu nog op papier wordt bijgehouden door de loan officer wordt in de toekomst ondersteund met een applicatie, oorspronkelijk ontwikkeld door Mike, die ik samen met Joseph aan het afbouwen ben. Nadat we voor mijn gevoel ergens in de middle of no where zijn aanbeland, woon ik de bijeenkomst bij. Zowel voor de vrouwen als voor mij een hele happening. Na 30 minuten ga ik naar buiten om een wandeling te maken. Aan het eind van de weg bevindt zich een school met o.a. een kleuterklas. Ik maak een praatje met een van de leerkrachten en vraag haar of ik wat mag uitdelen van het grut dat ik voor deze dag heb meegenomen. Het is namelijk ook advertising day. Ze vindt het prima en ik wandel heen en weer naar de taxi om mijn spullen te pakken. Wanneer we in de klas staan, komen de andere vier leerkrachten die ook in de onderbouw lesgeven, er gezellig bij staan. Ze vertellen me dat ook zij deel uitmaken van een groep die morgen een bijeenkomst heeft met de loan officer. Ik ga naast de kleintjes zitten en vraag de taxi driver om wat foto's te maken. Ik moet zeggen dat ik er wat gemengde gevoelens bij heb. Zoals later blijkt, vraagt iedereen aan me of ik geld kan doneren. Geduldig leg ik uit dat ik dat niet doe maar dat ik met heel veel plezier deze drie weken geprobeerd heb om een bijdrage te leveren. Wat mij betreft kom ik in de toekomst weer terug. Ik ben van harte welkom zo wordt me van alle kanten verzekerd.
Groetjes van Rene.

Woensdag

Woensdag gehaktdag of wasdag. Ik weet het even niet en ook mijn directe collega Joseph is dusdanig de weg kwijt dat het later op de dag tijd is voor een pittig gesprek. Bart blijkt een prima uitlaatklep te zijn. 's Avonds blijkt ook mijn tafelgenoot niet erg aanspreekbaar te zijn. Als ik haar wat vraag krijg ik haar rug te zien of draait ze zich om. Uiteindelijk kijkt ze me toch weer verwachtingsvol aan. Gelukkig de juiste toon gevonden, denk ik, maar voor ik haar kan paaien met wat lieve woordjes stapt ze resoluut op. Dat wordt alleen slapen.
Groetjes van Rene.

Dinsdag

Wanneer de taxi driver me om 7 uur 's avonds komt ophalen, blijkt de motor het niet te doen. Niet alleen de motor van de taxi hapert, maar ook mijn internet ligt er frequent uit, de telefoonverbinding valt weg en mijn linker schoenzool is kapot gegaan. Gelukkig ben ik met Khadija, de baas van Adept Systems, die ochtend gaan lunchen in een groot modern warenhuis. Dit blijkt een van de weinige plekken te zijn waar ik mijn bankpas kan gebruiken om geld uit de muur te trekken. Als een rijk man kan ik Khadija nu op een lunch trakteren. Tijdens de lunch komen we een goede vriendin van haar tegen die jaren in Kenia heeft gewoond en vanavond, als ik het goed begrijp, weer terugvliegt naar haar geboorteland. Lunchen met Khadija betekent vrijwel altijd dat je mensen tegen komt die zij kent. Als een first class business women blijft ze tijdens de lunch haar zaakjes runnen. Tussen de bedrijven door wisselen we allerlei nieuws met betrekking tot de achterban uit.
Het verkeer staat weer muurvast en het is nu half 8 's avonds. Ik heb met Stefan afgesproken dat ik om 8 uur zou skypen om wat werkzaamheden door te nemen. Ik hoop dat ik op tijd terug ben, want ik had ook nog graag gegeten bij de buren. Het is weer duidelijk dat je niet alles kunt hebben. Ik raak er ook steeds meer aangewend om, in afwachting van het eten of de taxi, mij labtop aan te zetten en wat mailtjes te lezen of mijn blog voor te bereiden. Voordat ik naar Nairobi ging ergerde ik me altijd aan mensen die op de meest wildvreemde plaatsen rammen op hun labtop. Hier is men daar blijkbaar aangewend. Bovendien heb ik natuurlijk niets beter te doen. Het zal ook wel iets te maken hebben met gewoon stoer doen. Aan de andere kant staan we zo vaak stil dat ik tijd krijg om mijn gedachten op papier te zetten. Het is ook goed mogelijk dat ik met de dag gestoorder word. Tijd om mijn labtop vrijaf te geven. Tijdens de taxi rit, luister ik naar de radio. Er is iemand met een overslaande stem, zoals je dat ook weleens hoort als mensen uit Suriname zich erg druk maken, die een emotioneel betoog houdt tegen in zijn ogen, ongeoorloofde executies. Later blijkt dat hij een ex politieman is. Voordat ik er erg in heb flap ik er uit dat ik vind dat deze meneer veel weg heeft van een stand up comedian. De taxi driver moet hier erg om lachen. Het zal wel te maken hebben met de spanning die we voelen vanwege het veelvuldig stilstaan. Later blijkt dat alle hoofdwegen geblokkeerd zijn door het bezoek van de president van Iran aan Nairobi. Kwart over 8 arriveer ik bij de buren. Snel de labtop aan en even aan Stefan melden dat ik toch echt even wat moet eten.
Groetjes van Rene.

Maandag

Vanochtend was ik om 6.00 uur wakker. Enfin, de morgenstond heeft goud in de mond. Dat dacht waarschijnlijk de rest van Nairobi ook, want de taxi driver was op tijd en we konden in een ruk doorrijden naar kantoor. Ik zag dat de taxi driver een andere route nam dan ik gisteren gelopen had. Hij moest wel lachen om het feit dat ik zondag lopend naar kantoor was gegaan. Hij vertelde dat als hij foto's had gemaakt van gebouwen dat hij dan zeker was opgepakt. Om 11 uur arriveerde mijn collega Joseph. We hebben doorgesproken hoe ik de code van Mifos Light wil herstructureren. Joseph is een slimme jongen die de juiste vragen stelt. Hij moet het stokje, nadat ik weg ben, van me overnemen. Op weg naar huis had ik het met de taxi driver over de luchtvervuiling. Ik zei tegen hem, vingertje, dat ik het toch wel heel ironisch vind dat we in Nederland zo bezig zijn met het milieu. Het lijkt als of men zich hier in Nairobi daar niet zo druk over maakt. Hij zei dat dit klopt. Terwijl ik mijn maaltijd nuttig bij het zwembad van de buren begint het heel hard te regenen. De stad weet als geen ander hoe snel ze zich moet ontdoet van haar vuile lucht.
Groetjes van Rene.

Zondag

Spannende dag vandaag. Omdat de halve wereld me vriendelijk doch dringend op het hart drukt om toch vooral rust te nemen en wat te gaan bekijken, heb ik iets gepland voor deze ochtend. Nairobi heb ik de afgelopen twee weken alleen maar vanuit de taxi gezien. Na het half 8 ontbijt heb ik de stoute schoenen aangetrokken, een kaart en een fototoestel meegenomen. Omdat ik graag wandel heb ik besloten om de route die de taxi iedere werkdag naar het kantoor van Adept neemt, te voet af te leggen. Onderweg neem ik zoveel mogelijk foto's zodat ik het thuisfront kan laten zien wat ik de afgelopen twee weken van Nairobi heb gezien en ook volgende week nog zal zien. Vrijdag maakte ik al melding van de chaos in de stad. Daarnaast valt me op dat de auto's niet bepaald 'schoon zijn'. Sterker nog, vingertje, het leeuwendeel van de auto's hier, zou in Nederland al lang van de weg gehaald zijn. Het mooie weer, iedere dag weer, maakt veel goed. Onderweg maak ik praatjes met de security guys die bij vrijwel elk gebouw staan. Er wordt me verteld dat ik geen foto's mag nemen van de gebouwen zonder toestemming van de eigenaar. Als ik dat wel doe loop ik het risico dat ik opgepakt word. Klik, oeps weer vergeten te vragen. Nadat ik om half twaalf terug ben, besluit ik maar weer aan het werk te gaan tot aan het avondeten. Natuurlijk ga ik dan genieten van glaasje wijn bij het zwembad. En wat dan? Werken tot vanavond 11 uur, kan ik daarna nog even met het thuisfront een kwartiertje kletsen. Groetjes van Rene.

Zaterdag

Vanochtend op de gebruikelijke tijd, dat is 7 uur, uit bed gestapt. Ik merk dat ik al beter kan slapen. Gelukkig heb ik de afgelopen week de kamer van Stefan overgenomen. Voorheen sliep ik aan de voorzijde van het hotel en werd verschillende malen wakker doordat de taxi drivers onder mijn raam gedurende de nacht aan het praten waren. Na het ontbijt, dat ik zo rustig mogelijk probeerde te nuttigen, ben ik aan het coderen geslagen en heb ik tot 12 uur gewerkt. Vervolgens had ik van 12 uur tot 3 uur een skype sessie met Stefan. Stefan heeft me geholpen om het Mifos Full project op een fatsoenlijke manier in mijn Eclipse ontwikkelomgeving te krijgen. Dit weekend of volgende week moet ik nog een gaatje zien te vinden om de wijzigingen van Mike er ook in te krijgen. Nadat we klaar waren heb ik Stefan beloofd dat ik even een rustpauze zou nemen. Die had ik ook wel gepland maar dan voor zondag. Dus toch maar weer aan het coderen geslagen tot aan het avondeten. Ik ben voor zes uur bij de buren gaan eten zodat ik een foto kon maken bij het zwembad. Dat doet het altijd goed. Na het avondeten tot 10 uur 's avonds nog wat gecodeerd. En zo waar een uur naar een film met Jodie Froster gekeken. Netjes om 11 uur gaan slapen want zondag ga ik voor het eerst alleen uit.
Groetjes van Rene.

Freaky Friday

Ik mag het account van Bart gebruiken om mijn indrukken te bloggen. Vandaag hebben we afscheid genomen van Mike. Mike heeft in zijn eentje de Mifos Light client geprogrammeerd en aanpassingen in het moedersysteem Mifos Full gemaakt. Het streven was om aan het eind van de week een voornamelijk technische round trip tussen Mifos Leight en Mifos Full te maken. En, ja dat is gelukt. Hierna zijn we direct met het team gaan lunchen op kosten van de zaak en hebben we daarna Mike in een taxi gestopt die hem regelrecht naar het vliegveld brengt. Het was mijn eerste rustpunt na twee weken continue dag en nacht bezig geweest te zijn. Heerlijk voelde dat. Op verzoek van Khadija ben ik eerder naar mijn hotel gegaan, omdat het verkeer op vrijdag nog erger is dan op de andere dagen. Ze stelde voor dat haar taxi driver me bij een taxi standplaats zou afzetten. Vervolgens werd ik door haar chauffeur in een andere taxi gezet. Dat bleek een ontzettend oude bak te zijn. Als mieren zijn we vervolgens naar mijn hotel gekropen. Bij het hotel aangekomen ben ik direct onder de douche gestapt. Bij het zwembad van de buren heb ik genoten van een welverdiend glaasje wijn. Mike, we gaan je nog missen. Op je gezondheid!
Groetjes van Rene.

Knallen in Kenia...

De afgelopen week ben ik dikke maatjes geweest met m'n laptop. Alleen tijdens de drie maaltijden per dag kreeg ie even rust. Wat niet betekende dat er niet volop door gediscussieerd werd over de boeiende materie. Ongelooflijk hoe snel en Nairobische werkweek voorbij vliegt.

Vooral op functioneel en data mapping gebied hebben we de specificaties hard kunnen maken. Dit biedt houvast om de eerste complete versie van de Mifos Light applicatie binnenkort op te gaan leveren. René zal de Hollandse eer hoog moeten houden, mijn Afrikaanse aanwezigheid loopt ten einde...


De druk die door de teamleden aan zichzelf wordt opgelegd is mateloos. Dank voor jullie tomeloze toewijding en succes in de komende weken... jullie zijn met recht een STAR team ;-)

Asante, kwaheri Kenia...

Sukuma Wiki...

Woensdag een dag om snel te vergeten. Zo lekker als we de eerste twee dagen bezig waren, zo werkelijk waardeloos was het vandaag...

Twee ontwikkelaars (de contractors) hebben we de hele dag niet gezien. De belangrijke versterkingstroepen komen nog een dag later en dan het klapstuk...
Na een printer installatie actie op het lokale netwerk valt er niet meer aan te loggen op de laptop van René.Oplossing van de helpdesk (na meerdere keren bellen en extra doorgraafwerk in NL) : GEEN... Resultaat: hele middag bezig geweest om een 'verse' laptop in te richten .

Achteraf gezien gaf de lokale lunch ons een voorspellend visioen. Een van de lokale gerechten heet: Sukuma Wiki (letterlijk: duw de week verder). Het is een samenraapsel van alle leftovers samen met wat groenvoer dat iets weg heeft van boerenkool.
Conclusie: we moet het doen met de middelen die we hebben. En dat is soms een stuk minder dan waarop je op voorhand had gerekend...

Klik hier voor het recept...

Alle hens aan dek...

Eindelijk, we gaan beginnen. Lekker aan het werk bij Khadija en haar team op het kantoor. Een taxi pikt ons op en manoeuvreert soepel tussen de roadblocks voor de Israëlische ambassade door. Ons hotel ligt pal tegenover, dus met de beveiliging zit het wel goed.


Langzaam druppelen de eerste teamleden binnen. Mooi, dan kunnen we onze plannen beginnen uit te rollen. Na een globale introductie van de functionaliteit en ons doel met het bijbehorende stappenplan, krijgen de ontwikkelaars ieder een deelgebied van de code toegewezen. En samen met de functionele specificaties, kwaliteitsrichtlijnen, tools en broncode gaan we aan de slag.

De dag vliegt voorbij...