Zaterdag 12 juli

Het is de laatste dag. Ik heb nog een laatste sessie met Vimal en we bereiden de evaluatie voor. Na de lunch bespreken we de evaluatie met Arun. Hij is onverdeeld positief. We hebben meer opgeleverd dan verwacht, mijn inzet was op het juiste moment. Willems training werd zeer gewaardeerd en zal worden gebruikt voor komende trainingen voor Drupal (zowel voor de “techneuten” als voor de eindgebruikers die verantwoordelijk zijn voor het publiceren van de content). Kortom, niets dan lof.

We stoppen iets eerder dan gewoonlijk en worden uitgebreid bedankt door het gehele team. We krijgen cadeautjes, ik krijg vakantietips en als we vertrekken worden we enthousiast uitgezwaaid. Op de terugweg besluiten we nog even de zoo en het museum van Trivadrum te bezoeken. We lopen te zeulen met onze laptops en hebben niet gerekend op de hitte. Dus duiken we een bar in voor een koud biertje en evalueren de klus nog even voor onszelf. Succes voor Space, succes voor Bloom en voor ons was het een onvergetelijke ervaring.

Willem vertrekt om 17.30 naar het vliegveld en ik duik nog even het zwembad in. Morgen vertrek ik ook, maar dan richting Noord Kerala, waarvandaan ik langzamerhand weer naar het zuiden trek om over 2 weken vanuit Trivandrum ook weer naar huis te gaan.

Maar eerst 2 weken vakantie!!

Vrijdag 11 juli

S’ Avonds heeft Space een diner voor ons geregeld. We rijden hiervoor naar Kovalum, een toeristische badplaats op 20 kilometer van Trivandrum en komen hier rond 17.30 aan.


Vanwege het seizoen is het niet echt druk, maar we krijgen een goede indruk van het toeristische Kerala. Een mooi zandstrand, hier en daar rotspartijen in de zee die uitnodigen tot het wachten op de zonsondergang, winkeltjes en
hotelletjes en uiteraard SEAFOOD!!


De avond wordt een succes. Gezellig, heerlijk eten (met name de enorme vis die we met zijn allen delen smaakt geweldig), bier, goede gesprekken. We beseffen allemaal dat het onze laatste gezamenlijke bijeenkomst is en iedereen probeert er nog uit te halen wat er in zit.

Cultuur aspect: sommige van de dames zijn niet meegekomen; s’ avonds op stap is niet gepast.


Om 9.00 uur rijden we weer terug naar het hotel.
Het hotel viert feestelijk de opening van een nieuw restaurant. Als we hier binnenlopen worden we hartelijk begroet, hoewel we ons duizendmaal verontschuldigen dat we al gegeten hebben en alleen iets willen drinken. Inmiddels zijn alle gasten al weer verdwenen (hoewel tot 23.00 open). Gevolg is dat wij (weer) alle aandacht krijgen. Dit betekent: 5 obers die om de beurt komen vragen of we nog iets willen consumeren, de muziekgroep die speciaal voor ons met volle overtuiging begint te spelen en de overdeelde aandacht van de hotel manager die af en toe komt kijken hoe het met deze 1e openingsavond van het restaurant staat.

Het meisje van de room-cleaning is gepromoveerd tot hostess. Ze ziet er prachtig uit, uiteraard complimenteren we haar. Ze begint echt te glimmen van trots met een verschrikkelijk mooie lach. Over lange werktijden gesproken: ze is gestart om 08.00 en moet tot 23.00 werken..... Helaas mag ze nauwelijks een praatje maken (dat hoort nou eenmaal niet). Niet dat wij ons daaraan storen, maar we houden natuurlijk rekening met haar positie. Ook Remy de kok is er en begroet ons.

De general manager komt een praatje maken. Hij kent ons. Dat nodigt natuurlijk uit tot de vraag of deze berichten over ons positief waren. Hij schudt natuurlijk ja en ik besluit dit keer niet door te vragen…. Ik vermoed dat we ons niet helemaal als de doorsnee ingetogen gast hebben gedragen. Maar aangezien alle reacties altijd weer positief zijn in onze contacten met de hotel staff, neem ik aan dat deze “gekke Hollanders” toch gewaardeerd worden.

Vrijdag (11-7-2008)

Gisteren hard gewerkt om de workshop af te ronden. ‘s Middag heeft Vimal de laatste versie gereviewed. Hij had nog een paar opmerkingen. Deze heb ik verwerkt.

Om 10:30 gaat de workshop van start. Dus alle tijd om rustig wakker te worden en uitgebreid te ontbijten in ons hotel. Ik heb vandaag maar eens het Amerikaanse ontbijt besteld. Achter een volgens wordt het volgende dan uitgereserveerd. Cornflakes met warme melk, gekluste eieren met ham, Broodjes met jam en Cake met thee.

10:30 stipt start de workshop. Na een korte introductie van mezelf loop ik rustig de hele presentatie door. In het midden hebben we een pauze gehouden. Zoals normaal in India stelt niemand vragen tijdens de presentatie. Alleen Paul onderbreekt mij regelmatig met een vraag. Dan maar zelf vragen stellen. Dat werkte beter. Na afloop vernemen we dat iedereen het erg interessant vond en dat het goed aansloot met wat ze wilde weten. Als afsluiting hebben we iedereen een cursus certificaat uitgereikt. Dit viel erg in de smaak.

Zie hieronder een aantal foto’s van de workshop.

Donderdag 10 juli

Om 9.30 zou ik een presentatie geven voor Arun en een afgevaardigde van de overheid. We zijn ruim op tijd, tenslotte kun je voor een dergelijke presentatie niet te laat komen. Om 10.30 kunnen we beginnen…

Het loopt gesmeerd. De presentatie wordt goed ontvangen. Jaya stelt kritische vragen, Arun en Vimal kennen het verhaal eigenlijk wel, Raji lijkt geïnteresseerd. In india moet je je plaats weten, dus vragen stellen is er niet bij voor haar. Nogmaals wordt aangegeven (door Jaya en Arun) dat mijn aanbevelingen een zeer goede basis zijn voor te ondernemen acties. Volgende week gaan Arun en Jaya (overheids dame) weer om de tafel om nadere plannen te maken.

Aansluitend de volgende actie: mijn training / presentatie projectmatig werken (oftewel “Professional teams and projects”). Uiteraard heb ik deze tevoren besproken met Arun en hem gevraagd om het momentum te gebruiken om zijn visie en wensen in deze onderwerpen kenbaar te maken aan het team. Dit doet hij dan ook. Ook deze training was een succes. Positieve geluiden van bijna iedereen (sommigen keken wat minder happy, omdat ik onderwerpen aankaartte als: tijdschrijven, documentatie, werk tevoren plannen, gestructureerd werken). Maar er kwamen ook positieve reacties en voorstellen om de interne communicatie te verbeteren. Relatief gezien dus een overweldigende reactie.

Om 13.00 uur hebben we een lunch georganiseerd. Dat wil zeggen: georganiseerd door Space, wij betalen. We hebben het hele team uitgenodigd en zitten dus met ongeveer 15 man aan het buffet. Ik weet een lepel en vork te bemachtigen; Willem eet uiteraard met mes en vork. De totale rekening bedraagt rond de 30 Euro…….

Arun sleept ons nog mee naar een winkel waar locale “arts and handicrafts” wordt verkocht. Ik besluit om toch maar wat souvenirs te kopen, vooral om Arun een plezier te doen. Ik zag by the way nog een leuk tuinsetje van een harde grassoort (geen bamboe) voor 50 Euro. Jammer dat ik die niet in het vliegtuig kan krijgen. In Nederland betaal je 10 tot 20 keer zoveel.

In het hotel tracteren we onszelf op een luxueus dinnerbuffetje à 5 Euro... wat mij betreft is het 'mission accomplished'. Morgen en zaterdag nog wat details uitwerken en afronden.

Woensdag 9 juli

Vandaag hard aan de slag voor de beide presentaties. Mijn training “projectmatig werken” schud ik eigenlijk verbazend snel uit mijn mouw. De wijze van presenteren is wat lastiger. India, andere cultuur, mensen met verschillende achtergronden (IT, communicatie/media, overheid). Ik heb nauwelijks tijd voor een praatje met de cleaning-lady. Natuurlijk nog wel even bij de hotelbalie langs. We zijn inmiddels zeer bekend. Deze "gekke" Hollanders die onderhandelen over de prijs, altijd in zijn voor een praatje, en op andere momenten weer onvoorspelbaar ongeduldig zijn. Zij blijven lachen, schudden ja op elke vraag en blijven behulpzaam. Rond 13.00 rijd ik weer met de autorickshaw naar kantoor. Op kantoor schiet het ook lekker op, mijn presentatie is klaar.

Op het kantoor van Space raak ik aan de praat met Raji, die zich bezighoudt met media/communicatie. Zie op de foto Raji en haar zoontje (die vrij had en dus maar rond het kantoor speelde). Dit is een heel andere kant van Space. Ze laat me interview formulieren zien met vragen die erop gericht zijn om een beeld te krijgen van de positie van vrouwen in “computing”. Dit blijkt nog niet zo gemakkelijk, omdat zij vaak moeten worden overgehaald om het formulier (naar waarheid) in te vullen. Het blijkt namelijk dat het meisjes soms wordt verboden (door hun ouders) om met computers om te gaan. De resultaten uit dit onderzoek(relaties met religieuze groepering, leeftijd, onderwijsniveau, maatschappelijke positie) wordt besproken met de overheid. Dit is dus geen onderzoek door de overheid betaald (voor beleid), maar een onderzoek die feitelijke situaties onder de aandacht van de overheid moet brengen om beleid “af te dwingen”. Dit is ook wat Space doet (als NGO en gefund met HIVOS-geld), naast de IT projecten als de bouw en implementatie van portals voor “algemeen belang”, “computing for blinds” and “Malayalan computing” (computergebruik in de eigen taal). In Nederland zijn wij erg bezig met de business van de klant, bij Space is de “klant” de “community”, wiens belangen worden vertegenwoordigd door organisaties als Space, die als pleitbezorger bij de overheid aandringt op beleid, actie. Andersom dan wij dus gewend zijn.

De weg terug tref ik een autorickshaw / tuktuk die er een sport van maakt om mij in zo kort mogelijke tijd bij het hotel af te zetten. Zigzaggend scheurt hij door het verkeer. Verbazingwekkend goed en scherp overigens, het voelt niet eens overdreven gevaarlijk. Wel moet ik me beide handen vasthouden anders vlieg ik eruit…. Ik maak maar een foto van hem.

’s Avonds is Willem er weer en praten we bij in een bar. Hij heeft veel te vertellen. Ik ook..

Woensdag (9-7-2008)

Na een goede nachtrust (Hotel in Kannur) zijn we om 7:00 in de stromende regen begonnen aan de terugreis. De treinreis zal weer 12 uur duren dus alle tijd om mijn aantekeningen van gisteren uit te werken, deze blog te schrijven en natuurlijk van het prachtige uitzicht te genieten. Palmbomen, rijstvelden, rivieren, bergen, etc…

Dinsdag 8 juli

S’ Morgens besluit ik om op mijn hotelkamer te werken. Dan kan ik lekker opschieten en bovendien zit ik lekker A.C. Ik heb de supportorganisatie in kaart gebracht en heb de resultaten in een Powerpoint presentatie gezet. Nu werk ik enkele operationele ITIL processen uit, die als basis moeten dienen voor de detailinrichting, de implementatie van de nieuwe community portal en inrichting van een OSS-support systeem (RT).
Op een gegeven moment belt de “room-cleaning” aan. Een van de meisjes lijkt erg vrolijk en open en wil graag een praatje maken. Het blijkt dat ze “verloofd” is, maar dat ze hard moet sparen om te kunnen trouwen: de ouders van die jongen vragen een bepaald gewicht aan gouden sieraden, ter waarde van duizenden guldens. Ze zucht wat en zegt dat ze echt wel problemen heeft, ze moet bovendien voor haar ouders zorgen die zonder baan zitten. Ik vermoed dat ze 75 Euro per maand verdient. Dat laat toch weer eens een ander licht schijnen op India / Kerala. Bij navragen bij Space later blijkt dat deze praktijken eigenlijk bij wet verboden zijn, maar in de praktijk gewoon plaatsvinden.

’s Middags weer naar kantoor, waar ik verder ga mer Vimal (zie foto) en daarna de vorderingen en een samenvatting bespreek met Arun. Hij is enthousiast!! Deze conclusies komen op het juiste moment. Space bevindt zich in een situatie van groei en men is zich recentelijk pijnlijk bewust geworden van een aantal knelpunten. Mijn conclusies raken de kern en mijn aanbevelingen passen precies in zijn straatje. Donderdag moet ik de presentatie houden in aanwezigheid van iemand van de overheid (Akshaya) die een belang heeft bij de Space organisatie. Ook vraagt hij mij om aan het voltallige personeel een presentatie te geven / discussie te houden over het aspect “projectmatig werken”, waar ik aan refereer in mijn presentatie. Hij ziet een kans om zaken in versnelling te brengen…. OoooKeeee….
S’ Avonds eet ik in het hotel. Ineens heb ik het erg druk voor komende donderdag.

Dinsdag (8-7-2008)

Na ons te hebben opgefrist in ons hotel zijn we naar het Akshaya hoofdkantoor gegaan. Hier werden we hartelijk begroet door het hele bestuur. Na onze doelstellingen te hebben duidelijk gemaakt ontvingen we zeer veel nuttige achtergrond informatie over het huidige Web4All project.

Na het officiële stuk heb ik samen met Harees (die tijdens het bezoek als vertaler op trad) nog een gesprek gehad met de Content Editors van het Web4All project. Hun taak is het digitaliseren en plaatsen
van de aan geleverde informatie op een van de 11 portals. Tijdens dit gesprek kwamen ook nieuwe wensen naar voren. Er is duidelijk behoefde aan blog, chatting, video en audio recording functionaliteit. Ik heb uitgelegd dat binnen Drupal dit allemaal goed te realiseren is. Als afsluitingen van ons bezoek heb ik de concept versie van de content architectuur workshop gepresenteerd. De reacties aan het eind van de workshop waren erg positief.



Laat in de middag hebben we een Nederlands fort uit 1650 bezocht. Nadat de portier er achter was gekomen dat ik uit Nederland kwam, werd ik meegenomen naar een grafsteen met Oud Hollandse woorden erop. Hij vroeg of ik de tekst kon vertalen. Na wat puzzelen kon ik hem ongeveer vertellen wat er op stond. Hij was me erg dankbaar!

Maandag (7-7-2008)

Vandaag verder gewerkt aan de content architectuur workshop. 'S middags met Arun en Harees het bezoek van morgen in Kannur voorbereid. 20:00 vertrekken we (Harees en ik) met de avondtrein. De reis zal 12 uur duren aangezien we 518 kilometer moeten overbruggen. De trein ziet er iets anders uit dan wat ik gewend ben. De zitbanken kunnen worden omgebouwd tot twee x vier slaapplaatsen. Na twee uur rijden maakt iedereen zich klaar om te gaan slapen. Ik heb in het totaal twee uur geslapen. Harees was duidelijk beter gewend aan dit soort reizen, want hij sliep uit tot 7:00.



Paul was bezig met het in kaart brengen van de organisatie en het opstellen van adviezen voor verbetering. Dit uiteraard gericht op de support organisatie en Project Management. Een en ander gaat vandaag wat stroperig. Ik moet kennis overbrengen op Vimal, maar ik zie af en toe dat het hem wat veel wordt.

Zondag

Om de volgende dag (zondag) vroeg weer te vertrekken naar het oosten. Dus niet meer langs de drukke tolweg met lintbebouwing, maar de bush in, naar Ponmudi. Geen idee wat het was, maar we moesten duidelijkheid geven aan de chauffeur waar naar toe. Onderweg gestopt bij de Meenmuti watervallen, waar we een jungletocht lopen naar de waterval. De een op kantoorstappers, de ander op sandalen; het was een zware tocht, maar zeker de moeite waard.

We hebben vele foto’s gemaakt van de flora, fauna en van onszelf in verhitte en bezwete poses voor het thuisfront. Daarna naar Ponmudi zelf, wat uiteindelijk het hoogste topje van het district was, ook weer een toeristische attractie. Vanwege de hoogte was het bijzonder om te zien hoe snel de weersomstandigheden kunnen veranderen: beneden zonnig, heet en benauwd, daarboven bewolkt en nevelig, koel en fris.

Na een terugtocht van ruim 2 uur over slecht begaanbare wegen, konden we om 17.00 nog net voor het donker wordt een duik in het zwembad nemen.

Zaterdag

Na een enerverende werkweek hebben we een weekendje om meer van India te ontdekken. Via Arun hebben we een auto met chauffeur geregeld die ons zal ‘gidsen”. Om 7.30 vertrekken we naar het Zuiden. We dirigeren de chauffeur eerst naar het Padmanabhapuram Palace. De prijs is laag, maar voor ons “foreigners” heeft men een speciale deal: 8 keer zoveel als de locale bevolking, namelijk (200 Rp) 3 euro. Voor een dergelijke bezienswaardigheid natuurlijk nog een heel schappelijk prijsje. Wel moeten we onze schoenen inleveren. Het paleis in indrukwekkend groot, mooie gepolijste vloeren, allen buiten lopen met onze tere witte voetjes op het hete zand en grind valt niet mee. 14 gebouwen telt het paleis…… na het ‘palace” dirigeren we de chauffeur naar Suchindram, waar we de Stanunathaswami Temple bezichtigen.

Een mooie Hindoe tempel met beeldhouwwerk aan de buitenkant (zie foto) en aan de binnen kant (“no photo’s allowed”). Bijzonder ook zijn de muzikale pilaren.

Daarna snel door naar het zuidelijke puntje van India, Kanyakumari, waar de Indische Oceaan, de zee van Andaman en de zee van Bengalen bij elkaar komen. Daarna weer een lange rit terug, zodat we nog in ons hotel even kunnen bijkomen….

Vrijdag

Het is al weer de laatste werkdag van de eerste week. De tijd vlieg voor ons gevoel. We maken goede vorderingen met onze beiden projecten.

Paul heeft in grootte lijnen de SPACE organisatie in kaart gebracht. Verder aan de hand van het ITIL service support model een vertaling gemaakt naar de SPACE organisatie. De komende week zal hij zich vooral richten op het verfijnen van alle proces beschrijvingen.

Willem heeft vandaag zijn eerst concept versie van de workshop gepresenteerd aan Arun en Vimal. Ze waren erg te spreken over het behaalde resultaat tot nu toe. Komende week ga ik twee dagen naar Kannur (538 kilometer verderop) om met de eind gebruikers te praten. Met deze inzichten kan ik de workshop afronden. Wordt vervolgt…

De 3e dag (Donderdag)

Vandaag is er een strike in het openbaar vervoer. De consequenties hiervan is aanzienlijk groter dan een staking bij ons. Alle transport loopt via auto-rikshaws (soort tuk-tuk) en taxi’s. Het is dus stil op straat. We hebben met Vimal afgesproken dat hij naar het hotel komt als de strike inderdaad doorgaat. Tijdens het wachten op hem werken we maar aan deze blog. Zojuist gebeld waar hij blijft: het wordt een half uurtje later (10.30). Nou ja, wij kunnen wel even verder…

Eerste en tweede werkdag bij SPACE

De volgende dag werden we opgehaald door Vimal (de 2e man van SPACE) en werden we naar de SPACE locatie gebracht. Deze dag hebben we besteed om duidelijkheid te krijgen in de opdracht. In feite zijn we hier de 2e dag hiermee doorgegaan en hebben door meer inzicht in de situatie ook meer zicht op wat de definitieve doelstelling zou kunnen zijn.

De opdracht van Paul: inzicht geven in de mogelijkheden om het beheer te structureren, ondersteuning bij de inrichting van een systeem voor issue-tracking, geven van een cursus projectmanagement / projectmatig werken, helpen bij opzetten planning & control voor de lopende projecten en helpen bij de opzet van een Plan van Aanpak voor het Community portal project (hierover later meer).

De opdracht van Willem: het opzetten van een workshop “Informatie Architectuur” voor diverse doelgroepen. In de workshop moet duidelijk worden hoe de doelgroepen kunnen vaststellen welke content in aanmerking komt om op de webportals te plaatsen. Verder het beantwoorden van technisch vragen over Drupal (Het gebruikte Content Management Systeem)

S’ avonds eten we meestal buiten de deur (we hebben een aantrekkelijk restaurantje waar we beiden iets van ons gading vinden of in het hotel. Het eten is wennen met al die curries, waar de kleur ook niets zegt over de mate van “spicy”. We eten mutton (klinkt beter als schaap), kip of rundvlees in vele variaties van curries. Ook gefrituurde vis: heerlijk.

Volgens planning is blijkbaar ook voor KLM lastig …….

Pech onderweg. Na 5 uur wachten in het vliegtuig bleek dat een van de motoren niet goed was. Onze vlucht werd dus geannuleerd. Slechte service van KLM; ook de communicatie mag beter. Zal wel te maken hebben gehad met de massale vakantie uittocht op Schiphol. Voor elke balie stonden tientallen mensen ongeduldig te wachten. Na veel wachten werden we naar een hotel gebracht in afwachting van een oplossing. Uiteindelijk vlogen we (Business Classs, kadootje van KLM) een dag later (zondag), via Kuwait, Oman naar Trivandrum (Zuid India), waar we ’s morgens in alle vroegte aan kwamen.

Na aankomst zijn we meteen maar gaan slapen en daarna hebben we wat rondgelopen in de stad, gelijk de main-attraction van Trivandrum bekeken: de Padmanabhaswamy temple. Een zeer mooi bouwwerk met veel beeldhouw werk.

Voorbereidingen voor ons project in Trivandrum

“Hoe kom je daar nou aan”, hoor ik de laatste weken vaak….. De reacties op het Bloom-project zijn vaak divers. Van “Vind je dat nou leuk?” tot “Jee, wat leuk, wat ga je daar precies doen?”.

Na mijn reactie - gewoon via LARA - duurde het even voor ik een uitnodiging ontving. Na de uitnodiging eind april en het intakegesprek half mei leek alles heel snel te gaan. De uiteindelijke startdatum verschoof echter nog een aantal keren, maar uiteindelijk werd de vertrekdatum vastgesteld op 28 juni met 3 dagen voorbereiding.

Ik ga samen met Willem van der Plaat van EUT; onze kennis en ervaring moeten elkaar aanvullen. Mijn opdracht is het implementeren van een supportorganisatie en het geven van training ten aanzien van project management. Willem heeft zijn deel gisteren al toegelicht.

Sinds mijn Indonesië project een aantal jaar geleden schijn ik inmiddels redelijk immuun te zijn voor allerlei vreselijke ziekten, omdat ik in die periode allerlei noodzakelijke vaccinaties heb ondergaan. Met èèn prikje ben ik dit keer klaar. Als opsteker krijg ik nog wel even mee van de KLM travel clinic dat ik er op moet rekenen dat ik zeker èèn keer ziek zal worden en als ik me houd aan de tips ten aanzien van hygiëne en eet- / drink gedrag is er een kans dat het ook bij èèn keer blijft (er zijn 2 landen waar darminfecties een zekerheid is, namelijk Egypte en India). We zullen het merken…

Verdere voorbereidingen bestaan uit lezen over India / Kerala, websites bezoeken en gesprekken met collega’s die mij in Kerala zijn voorgegaan (met name Harry Bos). Ik heb meteen enthousiast 2 weken extra geboekt. Achteraf wellicht een beetje tè enthousiast: blijkbaar zit ik daar als de moesson in zijn volle hevigheid is losgebarsten. Ik zie sites waar staat dat er in juli wel 1500 mm (1,5 liter!!) kan vallen. Bij navraag is er twijfel of gedurende de moesson de treinen wel zullen rijden…… Enfin, ik zit daar dan toch… beste van maken dus ….

Ter voorbereiding krijgen we nog een “culture awareness training” in het Koninklijk Instituut voor de Tropen, het KIT. De training bevalt goed en is zeer leerzaam. De training van het KIT is gericht op een goede voorbereiding (verkrijgen commitment, verkrijgen connectie, tips voor samenwerking) voor het werk in dergelijke (NGO-) omgevingen en geeft veel gevoel bij de cultuurverschillen die ons te wachten staan.

Met Willem heb ik tijdens de voorbereidingsfase de doelstellingen en een globale planning opgesteld. Deze is een aantal chat sessies besproken met Arun, onze opdrachtgever van SPACE. Qua inhoudelijke voorbereiding heb ik een en ander afgestemd met diverse collega’s. Geweldig dat dit bij Logica nooit een probleem is. (Housano, Floor en Bas, maar ook Adrie, Saskia, Feiko en Natalie bedankt). Echter om wat gadgets los te krijgen was het weer Logica op zijn smalst: verwijzen naar divisiegrenzen en krenterigheid is dan weinig motiverend.

Gisteren dus nog souvenirs gekocht; het schijnt gewoonte te zijn om cadeautjes te geven (dat weten we nu door de traning). Sleutelhangers met klompjes en een "Delfts Blauw" afsluitbare pot met stroopwafels voor de baas (Arun). Samen met de gadgets die we toch nog hebben weten te bemachtigen, zijn we ook op dit gebied voorbereid.

Vanaf nu zullen Willem en ik gezamenlijk deze weblog vullen. De volgende keer gaan we meer in op de opdracht en de organisatie.

Morgenochtend stappen we op het vliegtuig. ’s Morgens om 10.15 vertrekken we, overstappen in Mumbai (nachtje van 5 uur in een hotel) en de volgende dag door naar Trivandrum, waar we een middagje kunnen acclimatiseren. Arun wil zondagavond al voorbespreken…..

Web for All – Community portal

Het is bijna zover. Mijn koffer heb ik gisteravond bijna helemaal gepakt. Heb op de valreep een groter koffer gekocht aangezien mijn koffer voor de helft vol zit met allerlei Logica goodies (pennen, sleutelhangers, petjes, snoepjes, etc..).

De afgelopen drie dagen heb ik besteed aan de voorbereiding van het Bloom project in India. Doelstelling van het project is het opstellen van een “Informatie Architectuur” workshop voor diverse doelgroepen waaronder werknemers van Space (India’s stichting waar we voor gaan werken de komende twee weken), ondernemers en facilitators van internetbedrijven. In de workshop moet duidelijk worden hoe een doelgroep kan vaststellen welke content in aanmerking komt voor een web portal, hoe deze gestructureerd kan worden en vervolgens ondergebracht kan worden in een content architectuur.

Na intensief overleg met Space India en Bloom Nederland is alles goed afgestemd. Zaterdagochtend ga ik met de trein van Gouda naar Schiphol. Om 8 uur afgesproken met Paul de Wit (Logica collega) om 10:15 vliegen we via Mum Bai, Kochi naar Trivandrum. Hier zullen we zondag 09:00 lokale tijd aankomen. Genoeg tijd dus om in het vliegtuig een boek te lezen. Wordt vervolgd…

Hyderabad Bridge school

Vrijdag 30 mei 2008

Omdat wij zo enthousiast waren over onze bezoeken aan de Bridge Camp Schools vroeg de MV Foundation of wij nog naar een meisjes Bridge Camp School wilden gaan in Hyderabad zelf.
Deze is afgelopen januari geopend en wordt gesponsord door Broadridge (ook een IT company) uit de VS. Maar natuurlijk wilden wij dat, graag zelfs! Je kon duidelijk merken dat er in deze school veel meer geld gepompt is dan in de andere Bridge Camp Schools. De meisjes lopen in uniform en het ziet er allemaal veel verzorgder uit. Het enthousiasme van de kinderen was ook hier weer groot en nieuwsgierig werden we begluurd.
Tot onze verrassing werden we voorgesteld aan Kiran. Kiran is inmiddels 19 jaar en toen zij 8 jaar was heeft zij zelf op de Bridge Camp School in Alur, (Mandal Chevella) gezeten. Nu tijdens haar vakantie gaat ze altijd naar één van de Bridge Camp Schools toe om zelf les te geven en haar verhaal te vertellen aan de kinderen. De mensen van MVF beschouwt ze als haar familie en gaat ook regelmatig een weekendje bij ze logeren.
En toen begon ze haar levensverhaal te vertellen:

Kiran was 5 jaar oud toen ze zag hoe haar moeder door haar vader werd vermoord en vervolgens in stukjes gehakt in een zak werd gestopt. Haar vader voelde dat hij dit moest doen omdat hij een relatie had met een andere vrouw. Haar moeder was 4 dagen daarvoor bevallen van haar broertje. Vervolgens werd ze door haar vader verkocht aan een circus in Delhi waar ze moest koorddansen. Omdat ze hier vreselijk werd behandeld besloot ze te vluchten en de hulp in te schakelen van haar oom. Die had vond hij zelf een goede oplossing en hij verkocht haar aan een familie waar ze als huishoudelijk hulp moest werken. Ook hier waren de omstandigheden vreselijk. Ze werd lichamelijk mishandeld en kreeg ze niet betaald voor de gedane arbeid. Zo klein als ze was heeft ze de politie ingeschakeld maar die vertelde haar dat ze niets voor haar konden doen. Er zat niets anders op voor haar dan opnieuw te vluchten een en een leven op straat tegemoet gaan. Dit heeft ze “volgehouden” totdat ze het op een dag echt niet meer zag zitten en besloot dat er een eind aan de misère moest komen en zichzelf van het leven te beroven.
Uiteindelijk heeft de MV Foundation haar van de straat gehaald en haar naar de Bridge Camp School in Alur gebracht.
Kiran heeft nog 2 jaar te gaan op school en daarna gaat ze nog 2 jaar haar Bachelor doen. Dit alles, studiekosten, huisvesting, voedsel etc. wordt allemaal door de MV foundation betaald.
Kiran heeft tijdens haar studie met een aantal vriendinnen een eigen stichting opgericht die straatkinderen helpt. Zij is vastbesloten als ze klaar is met haar studie zich volledig te storten op de straatkinderen.
Wat ons enorm trof was haar uitspraak dat ze een hekel heeft aan het woord sympathie. Want, zegt ze, daar schiet ik niets mee op. Ik zal het zelf moeten doen met behulp van MVF en laat mij een voorbeeld zijn voor de kinderen die op de Bridge Camps zitten. Ze kunnen zien dat het wel degelijk mogelijk is om uit de misere omhoog te klimmen.
Dat Kiran een powergirl is leidt geen twijfel. Ze heeft vorig jaar met de president van India om de tafel gezeten en hem uitgehoord wat hij denkt te gaan doen om de kinderarbeid tegen te gaan in haar land en hoe de staatsbegroting eruit ziet t.a.z. van straatkinderen.

Wij kunnen met nog zoveel mensen van Logica hier constateren hoe het eigenlijk zou moeten zijn maar er is er voor ons maar 1 die dat werkelijk kan en dat is Kiran, onze held!

Onze tijd zit erop in Hyderabad en verlaten met pijn in ons hart de MV Foundation.

Hartelijke groet,

Mimi en Jeroen

De cursus

Gisteren 27 mei was het dan zover. De dag van de cursus.
Het kantoor gaat normaal pas om 9.30 open maar omdat we nog allerlei computers etc. naar externe cursuslocatie moesten verslepen hadden we met betrokkenen om 9.00 uur afgesproken. En toen stonden we tot 09.50 uur voor een gesloten kantoor. Want de kantoorclerk die de sleutel heeft had er kennelijk geen belang bij om het kantoor voor ons eerder te openen. Je kunt je daar natuurlijk vreselijk over opwinden maar dat maakt het werken hier juist ook spannend en onvoorspelbaar. Ieder z’n eigen cultuur toch?
Toen we eindelijk met een vertraging van meer dan een uur op de cursuslocatie aankwamen stonden de 23 cursisten al keurig te wachten op de gang.(De cursisten zijn de mensen van de regiokantoren in het districht Andhra Pradesh die zich met het invoeren van de gegevens bezig houden). Doordat de meesten geen Engels spraken hadden we de technische man van de foundation meegevraagd als tolk en hij spreekt goed Engels. Het ochtendgedeelte hebben we besteed aan de uitleg en oefeningen van het MIS systeem. Er kwam gelukkig ook veel discussie op gang en vragen waaraan je kon merken dat ze zeer geïnteresseerd waren om de stof onder de knie te krijgen. Af en toe verliep het wat chaotisch door de taalbarrière en computers die op hol sloegen. Daarna tijd voor de lunch! Dit gaat er bij Indiërs anders aan toe dan onze broodjes kaas met karnemelk. Beneden in het gebouw bevond zich een zelfbediening “restaurant” waarbij je je rijst en curries op een metalen plaat schept. Maar eerst je handen wassen want er is geen bestek dus je eet met je (rechter) hand. Daarna moet je zelf je bord afwassen (afspoelen onder koud water) en dan kan de volgende persoon er weer van eten. De lunch die overigens erg lekker was hebben Jeroen en ik genuttigd onder het toeziend oog van zowat iedereen die in het restaurant aanwezig was.

Het middaggedeelte hebben we besteed aan de uitleg van Pivottabellen en een overview van het dagprogramma. Als afsluiting hadden we voor iedereen een certificaatje geregeld en daar waren ze heel trots op. Eigenlijk hadden we twee cursusdagen in gedachte maar aangezien de foundation de cursuslocatie moest huren (45€ per dag) werd besloten dat het in 1 dag moest. Dit hebben we opgelost door te melden dat cursisten die nog behoefte hebben aan extra informatie de komende drie dagen van harte welkom zijn op het kantoor van MV.

Dag, dag,

Jeroen en Mimi

De afgelopen dagen hebben we gespendeerd aan het voorbereiden van de cursus, resterende bugs uit het systeem halen en het organiseren van een trainingsruimte waar we met 25 mensen in kunnen.
Het werken op het “kantoor” van de MV foundation vergt wat creativiteit want regelmatig kunnen we niet op het netwerk komen. Daarnaast is er overigens maar 1 computer waar je het netwerk op kan en die moet gedeeld worden met hele kantoor!!!! Even snel wat mailen naar onze contactpersoon (Mahender) in een ander dorp is er dan ook niet bij en we moeten altijd maar afwachten wanneer we hem zien. Desondanks loopt alles naar wens en de meeste mensen zijn behulpzaam op het kantoor. Afgelopen vrijdag hebben we een gesprek gehad met de advocaat van MV die voor alle districten werkzaam is. Hij vertelde vol trots dat zijn campagne en rechtzaken in het tegengaan van childmariages over de afgelopen 4 jaar hebben geresulteerd in het feit dat er sinds begin van dit jaar geen enkel childmariage meer is gesloten in de beroemde trouw tempel Sri kalahasti in het Chittur district in de staat Andra Pradesh. Tevens zijn ze daar in het district een awareness programma begonnen om mensen te overtuigen dat childmariages niet toegestaan zijn bij wet.
Deze advocaat was overigens twee maanden geleden op de Nederlandse tv voor een interview over kinderarbeid op de katoenplantages.
Wij hebben diepe bewondering voor de meeste (Indiase) mensen die bij MV werken. Als je nagaat dat je zelf net iets boven de armoedegrens uitsteekt en dat je dan bereid bent om je in te zetten voor het goede doel vinden wij prijzenswaardig. Het mooie is ook dat hun voorbeeld doet volgen. De regering heeft zelf ook al enkele Bridge Camp Schools opgezet in het Noorden van India en neemt daarbij de scholen van MVF als voorbeeld. Daarnaast support de overheid ook de MV foundation.

Aan het eind van de werkdag gaan we meestal nog even naar een Bazaar toe.
Om je een beeld te geven van hoe het verkeer er hier aan toe gaat sluiten we een link bij van een filmpje. Een beschrijving nml. van hoe dat er aan toe gaat in bijna onmogelijk.

Op de Bazaar zelf is het een drukte van jewelste met links en rechts honderden winkeltjes met sari’s, sieraden en parels (Hyderebad is beroemd om zijn parels). Omdat je hier vrijwel geen toeristen ziet worden we de hele tijd aangeklampt met vragen waar we vandaan komen en wat we hier doen.
Gisteren was het zondag en hebben we een tripje gemaakt naar een zwembad. Om hier te komen reden we door “High Tech City”. Dit is de Silicone Valley van Hyderabad en voor veel Indiërs hier is dat het beloofde land. High Tech City staat voor geld en net als bij ons werken hier de jongens die veel geld willen verdienen en in een luxe auto willen rijden.
Het zwembad was een welkome afwisseling na een week in een kantoor te hebben gewerkt
waar geen airco is maar slechts een fan en dat met 42graden Celsius!

Hartelijke groet,

Jeroen en Mimi